Dünən sənin telefonun öldü. Ölən
yalnız adamlar olmur ki... Telefon
nömrələri də ölür. Ömrün boyu çox rəqəmləri
unudacaqsan: paoportunun
nömrəsini, axırıcı işində aldığın
maaşını, dostunun avtomobilinin
nömrəsini, aya qədər olan məsafəni,
yaşadığın şəhərin əhalisinin sayını. Başqa rəqəmləri. Hamısını
unudacaqsan. Bircə bu beş rəqəmdən savayı. Bu beş
rəqəm, özü də məhz bu ardıcıllıqda
səninçün ən əziz hədiyyə idi. Beş
rəqəm, onun səsi və telefon
dəstəyindən gələn bənövşə ətri. Bəzən mən qara telefonun dəstəyini
elə qaldırırdım, elə bil royalın qapağını
qaldırıram. Bəzən bu qara dəstəyi elə
qoyurdum, elə bil tabutun qapağını
örtürəm. İndi bu nömrə yoxdur. Yəni ki, var,
amma mənimçün yoxdur. Mənimçün
bu nömrə indi yasaq ərazidir. Barmağımın altında telefon dairəsində
yerləşən bu beş rəqəm indi mənim
üçün keçilməz bir məsafədir -
kilometrdir, millər, parseqlər. Mən bu məsafənin beşdə dördünü
keçə bilərəm - dörd rəqəmi yığa
bilərəm, amma heç vədə son rəqəmi -
beşincini yığmayacağam. Sənin
nömrən bağlı qapıdır - açarını
itirmişəm. Səni görməyə də bilərdim. Zəng
edirdim, səsini eşidir və deyirdim:
əzizim, əlin niyə belə soyuqdur? Səni görməyə də bilərdim, amma
məsafədən belə duyurdum. Sahil
kəndlərinin sakinləri dənizi
görməyəndə belə onu duyduqları
kimi. İndi isə dəniz qeyb oldu. Yoxa çıxdı. Min dəfə təkrar olunan əhvalat mən,
sən, bir də o, əlbəttə. Amma bir də
telefon. Hər şey Rasimin toyundan
başlandı. Firuz tostunu davam etdirirdi: - Biz beş yoldaş idik. Lap o filmdəki
kimi, yadınızdamı: onlar beş nəfər idi. Mən, Kamal, Murad, Rasim, Seymur. Bizi
bir-bir fəth etdilər, bir-bir
boyunduruğa saldılar. Bax, bunlar
saldı - bizim xanımlar. hələ evdə də bir
çətən külfətimiz var - oğul-uşaq. Bəli, külfət bizi basdı, yaman basdı -
hamı gülüşdü. - Bu gün də biz Rasimi
itiririk. Heyf ondan. Əlbəttə, mən zarafat edirəm. Xoşbəxt
olun Fəridə, Rasim. Mən sizə çoxlu
səadət, cansağlığı, uzun ömür
arzulayıram. Oğullu, qızlı olasınız. Amma