Umudun damevinin üstünə yığışırdıq, palaz salıb yun didirdik. O vaxt orda bu bayatını dedim… -…))

***
Kişi gərək musuğ olmasın:
-… döl-döşdə ağzının kəsəri olmayan, yanıbalalı arvadlara evlənən kişilər var…
-…((

***
Bir-iki sözə görə bərk incimişəm, bilir. Ömründə üzünə demərəm. Bu yaşımda (öz nəvəm olasıdı) sillələsə, boynumu əyib-duraram ki, rahat vursun, bilir. Ona görə də vəsiyyət mənə düşür.

***

Çox belə vəsiyyətlər olub: nəvə-nəticədən kimi istəsə çağırtdırıb, dizinin gözündə otuzdurub, uzun-uzadı danışıb.
Hər dəfə təzyiqi qalxan kimi iynəsi vurulur, limon yedizdirilir, yerinə uzadılır. Sağolsun gəlinlər. Oğul-uşaq da sağolsun. Özündən asılı deyil, ölməmək üçün çarpışmağa məcburdu. Əzrayılın da yadından çıxıb. Getdikcə nə Allah onu yaxın buraxır, nə əzrayıl… Dilinə gələndə vəsiyyətdi, danışır. Ki, onu arxa evdə tək buraxmasınlar. Sağolsun hamı. Amma çox vaxt arxa evdə tək qalır:
-… sənə elədiyim vəsiyyət axırıncıdı.
-…(((

***
…Mən gətirdiyim kompüterdə (Səftərin ad gününə nootbuk və sürətli İnternet zərfi bağışlamışam) nələr varmış! Orda – Bakıda işlərim nətərdi? Səftər (nəticəsidi) mənim gətirdiyim kompüterdə göstərib (Google Erth proqramını deyir): Murovun o üzünə uç, kənd-kəsək (xaraba qalmış!) ovcunun içindəymiş – budu ha bura. Yatsa yuxusuna girməzdi. Umudun damı heç görsənmir. Qızıl Qaya üstün örtüb, Səftər deyir görünmür (elə şey ola bilər?). Hər şey yerindədi: erməni ha dağıtsın, ha söksün – yur-yurt, dağ-dərə yerindədi… hara aparasıdılar. Namərd torpaq, nətər dözürsən?! Mağarada yaşar, öz dırnağıynan eşər, porsuq kimi özünə yuva qazar: erməni qoysa… Viran qalmış, qayıdar görən:
- … inanmıram, kim verər…
- … … …

***
Getmək vaxtıdı, bilir, amma vaxt yetişmir. Çox olub: can verir, sonradan üzübuyana qayıdanda ona gülürlər. Gülməsinlər, onu qızardıb-bozartmasınlar! Bunu istəyənlər var – gəlinlər. Nəvə-nəticə söz ata bilməz, hökmüsü qalır. Gəlin kimdi – yad qızı. Di gəl, ölüm qohuma-yada baxmır, gəlir: çənə