görkəmi onu lap hövsələdən çıxartdı, kişinin qızı geyinib keçinib, bəzənib-düzənib! Salamlaşıb eləmədən, özünə gəlməyə imkan vermədən düşdü qızın üstünə. Ay qız, sən hansı dövrdə yaşayırsan? Hansı əsrə qədəm qoymuşuq, xəbərin yoxmu? İnstitutda sənə dərs deyən müəllimlərin boyuna ip tutum! Sənə həyatdan, dünyadan bir şey öyrədə bilmədilərmi?
Qızın ağzı açıla qalmışdı, ona heyrətlə qulaq asır, gözləri hirsindən alışıb yanırdı. Sən necə həyasız adammışsan! Nənəsinin tumanının ətəyindən yapışıb qapımıza gələn sən, qız bəyənmək xülyasına düşən sən, məni günahkar çıxarırsan?! Bu şüurla uşaqlara necə dərs deyəcək, ağıl öyrədəcəksən? Sabah deyəndə ki, nənəsi müəllimimizin qulağından yapışıb qız bəyəndirməyə aparırdı, utanmayacaqsan? Əriyib yerə girməyəcəksən? «Sən mənim nənəmi tanımırsan, başına nə düşdü, eləməlidi! – qışqırırdı. – Yoxsa ürəyinə gəldi səndən ötrü ölən var? Ağlına da gətirmə! Yüz il subay qalsam da səni almaram! Nahaq bəzənib düzənibsən, əziyyətin batdı, zəhmətin heç oldu! Mənim qəlbim sahil parkındakı söyüd ağacının dibində guppuldayır, guppultusu dənizin səsini batırır! Özünü öldürəsən, xeyri yoxdu, buralarda sevməz, vurmaz yəni! Ay qız, almadım, bəyənmədim səni!» «Demək, sənə görə bəzənibmişəm? – hirsindən qızın səsi titrəyir, gözlərindən qığılcım çıxırdı, sanki indicə üstünə atılıb, onu param-parça eləyəcəkdi. – Geyinib keçinmişəm, demişəm, qoy meymundan seçilməyən uzundraz oğlan görüb bəyənsin! Allah vurmuşdu səni! Anamdan keçə bilmədim, dedim, anamın xətrinə dəyməyim, nə olasıdı, gəlib beş-on dəqiqə oturub, rədd olub gedəcəklər. Hardan bilim miningitin birisi quduz it kimi üstümə düşəcək!» «Bekara əl-ayağını dağıtma! – qıza güzəştə getmək fikrində deyildi. – Bələdəm siz kənd qızlarına! Özünüzü elə aparırsız, guya heç nədən xəbəriniz yoxdu! Sən razı olmasaydın, nənəm məni bura niyə gətirməliydi? Təəssüflər, xərciniz batdı, zəhmətiniz heç oldu! Almayacağam səni! Bəlkə də alardım, amma bəyənmədim! Mən meymuna yox, insan balasına oxşayıram, halbuki