i sənə baxanlar meymundan əsla fərqləndirə bilməz, Darvinin bütün nəsil-nicabasına dönə-dönə rəhmət oxuyarlar!»
– Demək, almayacaqsan? – qız nədənsə sakit danışırdı.
– Almayacağam! Sevmirəm, ona görə!
– Boş şeydi, sevərsən! – qız inamla dedi. – Bir halda ürəyin söyüd ağacının dibində guppuldayırsa, alma ağacının dibində niyə guppuldamasın? Səni nənənlə birlikdə qovmaq istəyirdim, amma məni elə hirsləndirdin, fikrimi dəyişdim. İndi ki, belə oldu, alacaqsan! Canın da çıxacaq, alacaqsan!
– Nə cür yəni? – nə qədər çalışsa da, qıza kobud cavab verməkdən özünü saxlaya bilmədi. – Olmaya zorla sevdirəcəksən özünü mənə?! Sevmirəm də, kimsə meymunu mənə sevdirə bilməz! Meymunlara qarşı allergiyam var, televizorda görəndə belə bir ay özümə gələ bilmirəm!
– Sevəcəksən də, alacaqsan da! İlan dili çıxarıb yalvaracaqsan!
Göyərdi, hirsindən dodaqları əsir, sözünü deyə bilmirdi, bu qız nə danışırdı, nə danışdığının fərqindəydimi? Nə deyəsən, qız uşağıdı, dinə bilmir, bu isə gör nələr danışır! Ali təhsilli müəllim, müasir insan, bəşəri dəyərləri təbliğ eləyən, xalqı maarifləndirən birisi bunun üçün ilan dili çıxarıb yalvaracaqdı?! Bir az da göyərib qaraldı, ağardı, rəngdən-rəngə düşdü.
– Keçməlisən? – qız istehza ilə soruşdu.
– Nədən bildin?
– Göyərməyindən.
– Demək, yanım, göyərməyim də? – hirsləndimi, göyərməyə başlayırdı, nə qədər çox hirslənirdisə, bir o qədər çox göyərir, gömgöy olurdu.
– Göyər! – ondan fərqli olaraq qızın kefi kökəlmişdi. – Hələ çox göyərəsəksən!
Qızı hirsləndirməkdə yanlışlığa yol verdiyini başa düşürdü, baxanda qızın günahı yox idi, nənəsinin də acığını qıza tökdü. İşləri korladı, qız desəydi razıyam, necə olacaqdı? Qızı dilə tutmağa çalışırdı, bağışla, bir az hirsliydim. Meymunu-filanı hirsimdən dedim, yoxsa gül kimi qızsan, o qədər istəyənin olacaq! İncimə, nə qədər gözəl olsan da, mən səni sevmirəm, sevə də bilmərəm. Qız isə ona qulaq asdıqca başını yırğalayır, istehza ilə gülümsəyirdi.
– Sevəcəksən! Qarşımda diz çöküb quzu kimi