mələyəcəksən!
– Mən mələyəcəyəm? – təzədən göyərdi.
– Sən!
– Quzu kimi?!
– Orası artıq sənlikdi, istəyirsən qoyun kimi mələ!
– Mələyənin zati-pakinə lənət! Onda kişi olmaram mən! Meymundan ötrü mələyən birisini görübsənmi? Görməyibsən, yenə də görməyəcəksən!
Qızla danışmaq mənasızdı. Başdan xarabın birisiymiş, hardan biləsən. Sözünü deyən kimi də geri döndü, qız isə arxadan onu səsləyirdi. Ey, göy oğlan, elçiləri göndərməmiş gəlib qarşımda diz çökməli, yalvarmalı, quzu kimi mələməlisən. Yoxsa elçilərin əli boş qayıdacaq!
Geri qayıdıb qıza cavab vermək əvəzinə, bir az da göyərdi, bir növ göm-göy oldu. Əsib, titrədi, sakitləşdi və qıza hirslənməklə, ya da nəsə deməklə bir şeyə nail olmayacağını başa düşdüyündən yoluna davam elədi. Söz ola bilməzdi, nənəsi onun üçün əcəb qız tapmışdı! Ay qız, sənin üçün elçi göndərən kimdi, əli boş qayıda, ya əli dolu? Otur gözlə, başıma dönməyəsən elçi görməsən!
Yolda nənəsi soruşanda ki, qız necəydi, sözünüz tutdumu, dərdi təzələndi. Ay nənə, yana-yana dedi, bəlkə mən sənin doğma nəvən deyiləm? Adam da nəvəsinə billə-bilə, gözü görə-görə düşmənçilik elər? Bilirsən qız başdan xarabdı, dəlidi, məni gətirirsən qız bəyənməyə. Qızın kökü kəsilib?
Qəribə olsa da nənəsi daha bu söhbətin adını tutmadı. O da bir qədər arxayınlaşdı, şəhərdə qalan dostu zəng eləyib hal-əhval tutanda, yana-yana ona şikayətlənirdi, yaxşı eləyib qaldın şəhərdə. Burda heç nə dəyişməyib, elə həmən kənddir. Min illər bundan əvvəl necə yaşayırdılarsa, indi də elə yaşayırar. Bəşəri sivilizasiya gəlir, bizim evlərin yanından vız, keçib gedir. Pəncərələrimizdən içəri belə boylanmır. Köhnə evlərdə uduruq köhnə, qoxumuş havadan, köhnə, qoxumuş adətlərimizlə də yaşayırıq. İnanmazsan, bu gün nənəm qolumdan yapışıb məni qız bəyənməyə aparmışdı.
– Bəyəndinmi? – dostu soruşdu.
– Yox.
– Nahaq.
– Demək, səncə bəyənməliymişəm?
– Hə, onsuz da bəyəndirəcəklər.
Hirsləndi, dostuna ağzına gələni deyirdi. Haram olsun sənə şəhərin havası, suyu! Öləndə heç səni