i şəhərdə basdırmasınlar! Dostu isə artıq qulaq asmırdı, dəstəyi asmışdı. Gecə də yata bilmədi, səhərisi yuxudan oyananda əzgin, yorğun görkəmi var idi. Məktəbə də beləcə getdi, azmış kimi həkim qız öz dəstəsini götürüb məktəbə gəldi, uşaqları peyvənd eləyəcəkdilər. Qızı görəndə qanı bir az da qaraldı, zor deyildi ki, ilanın acığı yarpızdan gedirdi, o da gəlib yuvasının ağzında bitirdi. Qız işini qurtarıb gedəndə əyilib onun qulağına pıçıldadı. «Göyərməsəydin sənə bir söz deyərdim». «Niyə də göyərməliyəm? – hirsləndi. – Xəstə zad deyiləm! İstəyirsən yüzünü de!» «Yalan demə, indicə göyərəcəksən, – qız güldü və o da göyərməyə başladı. – Bəs deyirdin göyərməyəcəyəm, amma gömgöy oldun, xiyar kimi!» «Ay qız, yaxşısı budu özünü psixoloqa göstər. Normalda heç bir qız belə eləməz. Bəs məndən zəhləsi gedir, ancaq acığa düşüb, qarşısına məqsəd qoyub. Mütləq mənə ərə gələcək! Bu insan həyatıdı, taledi, oyun-oyuncaqdı, acığa düşəsən! Hansı millətdə, hansı ölkədə belə iş olar?» «Bekara əl-ayağını dağıtma! Hər nədi, qərarımı vermişəm, alacaqsan məni! Amma əvvəlcə dediklərimi eləyəcəksən! Qıçlarımı qucaqlayıb yalvaracaq, quzu kimi mələyəcəksən!»
– Mən mələyəcəyəm?
– Hə! – qız başıyla təsdiq elədi.
– İnstitut tələbəsi, müəllim?
– Dəxli nəymiş? – qız çiyinlərini çəkdi. – Tələbə, ya da müəllim mələmir?
– Bu tələbə mələməyəcək!
– Mələyəcək, şəxsən bu tələbə! – qız əliylə onun sinəsindən vurub, gülməkdən uğunaraq geri dönüb, qaça-qaça çıxıb getdi.
Axşamçağı işdən qayıdanda qarşıdan həkim qızın gəldiyini gördü, qız onunla salamlaşıb eləmədən dedi ki, haralardasan, görünmürsən, bilirsən sənin xiyar kimi göyərməyin necə ləzzət eləyir mənə? Necə hirsləndisə, deməyə söz tapa bilmədi, məlum işdi ki, göyərirdi. Evə qayıdanda belə hirsi soyumamışdı, özündə deyildi, çöl qapısını tapıb içəri keçə bilmirdi, anası heyrətlənmişdi, sənə nə olub? Qapının yerini yaddan çıxartdın? «Ay ana! – yazıq-yazıq dedi. – O qızla rastlaşandan sonra evin yerini yaddan çıxartmadım, Allahınıza şükür