eləyin! Başıma oyun açırsız, nənəm hardadı, əriştə kəsir, eləmi? Əriştəni hər vaxt kəsə bilər, bekar qalmasın, gəlsin məni aparsın qız bəyənməyə! Bir dəfə getdik, bəyənə bilmədik, bəlkə bu dəfə bəyənəcəyik!»
Sabahısı işdən qayıdandanda uzaqdan qızın gəldiyini görüb yolunu dəyişdi, bu qızla rastlaşmaq istəmirdi, evə dolayı yolla hərlənib-fırlanıb gəlib çıxdı, hirslənmişdi. Evə keçmək istəyəndə ərdə olan, bu gün onlara gəlmiş böyük bacısı onu səslədi.
– Qağa, hara gedirsən?
– Evə! – necə qışqırdısa, bacısı dik atıldı.
– Səncə ora evdi?
– Bəs nədi, tövlədi?!
– Hə, – bacısı sakit-sakit dedi.
– Yəni deyirsən ağlımı itirmişəm, tövləylə evi dəyişik salıram? Bu tövlədi?!
Bir də onda baxıb gördü ki, tövlənin qapısını dartışdırır, pərt oldu. Bağışla, bacısının üstünə qışqırdığı üçün üzr istəyirdi, nənən başıma oyun açıb. Məni qız bəyənməyə aparıb, yıxıb evimi, hər o qızla rastlaşanda az qala dəli oluram. Qorxuram günlərin birində evə gəlib çıxa bilməyəm, ilişib qalam kol-kos dibində.
İstirahət günü olduğundan yuxudan gec oyandı. Pəncərədən baxanda uzun tuman bir qadının əlindəki kasadan həyətə su çilədiyini gördü. Qarının tumanının ətəkləri yer süpürürdü, əlini kasaya salır, ətrafa su çiləyir, dodaqaltı nəsə deyirdi. Bacısını çağırıb ondan soruşdu, bu qarı kimdi, nə iş görür. Bacısı da ürəkdən gülürdü, qağa, Gülbahar qarıdı da, səni həkim qızla evlənməyə razı salmaq üçün su çiləyir.
Gülməkdən uğunub getmişdi, qarnını tutub eyvanla yumalanır, gözlərindən yaş gəlirdi. İlahi, nələr baş verirdi? Özünü ələ alıb pəncərə qabağına gəldi, həyətə su çiləyən qarıya baxır, nifrətlə deyinirdi. Demək, qarı sən suyunu həyətə, çör-çöpün üstünə səpəcəksən, mən də səhərisi gedib o beyinsiz qızın qıçlarını qucaqlayacağam, deyəcəyəm, ölürəm səndən ötrü? Ürəyim yumşalacaq? Yumşalmayacaq, deməyəcəyəm! Görməyəcəksiz! Səp suyunu, lənətə gəlmiş qarı! Hələ bir bacısını məzəmmətləyirdi də, eh, ay bacı, cəhalət və avamlığın əsirisiz! Sən özünə baxma, məktəbi qurtaran kimi deyiblər, səni