i filan oğlana ərə veririk, sən də, siz bilən məsləhətdi, deyibsən. Beləcə veriblər ərə, hardan biləsən sevgi nədi? Həyət-bacaya iyrənc su səpməklə olmur belə işlər! Qəlb dəmirdən deyil, insan şüurlu varlıqdı!
Bacısı ona heyrətlə baxırdı, ay qağa nə danışdığındı, nəyimə lazımmış e sevmək, nə bilim nə? Gül kimi balalarım, ailəm, evim, eşiyim! Mənə bundan artıq nəsə lazım deyil! Dediklərindən bir şey başa düşmədim, amma mənə qəribə gələn budu ki, nənəm səni ora aparanda, razı deyildim, qızın səni bəyənməyəcəyini bilirdim. Hələm-hələm hər oğlanı bəyənməz, özünü çox yuxarından aparır. İndisə çaşıb qalmışam, qız nəinki razılaşııb, hələ bir səni yola gətirmək üçün bu qarını da işə salıb. «Ay qız, razılaşıb eləməyib! Acığa düşüb, məni mələtmək istəyir!»
– Neyləmək istəyir? – bacısı inamsızlıqla səsləndi.
– Mələtmək!
– Mələyəcəksən?
– Səncə mələyərəm?
– Nə deyim, – bacısı çiyinlərini çəkdi, – mələdin, mələdin də!
– Bacı, ürəyini buz kimi elə, qardaşın mələməz!
Sonrakı günlərdə dəhşətlə hiss eləməyə başladı ki, deyəsən iş onun düşündüyü kimi asan deyilmiş. Qarı həyət-bacaya su səpən gündən həkim qız dayanmışdı gözlərinin önündə, getmirdi. Qızılı xəzəlli payız bağını görürdü, bağda idman kostyumu geymiş, gözəl bir qız gəzib dolaşırdı. Gözləri bağlanıbmış, nəydi, niyə ilk andaca qızın belə gözəl olduğunu görə bilmədi? Hələ bir məktəbə ağ xalat geyib gəldiyi gün, ağappaq dişlərini göstərib güləndə, qız necə də gözəl görünürdü! Başını qatmağa, fikrini dağıtmağa çalışır, amma bir şeyə nail ola bilmirdi. Televizorda maraqlı verilişə baxanda da, kitab, qəzet oxuyanda da, hətta dostları ilə yeyib içəndə də, qızın xəyalı ona rahatlıq vermir və başa düşürdü ki, bu qızsız yaşaya bilməyəcək.
Bacısı onun halını hiss eləmişdi, qağa sənə nə olub deyə soruşanda dərdi təzələndi. Nə olacaq, qarı həyət bacaya yox, suyunu ürəyimin üstünə səpib, birbaşa beynimə! Bacı, deyəsən qağan mələyəsi olacaq! Amanın günüdü, bacısı təşvişlə səsləndi, elə şey eləmə, kənd arasına çıxa bilmərik,