ərimin dilindən düşməz. Onda necə olsun, o da qışqırırdı, dəli olum? Çöllərə düşüb məcnunluq eləyim? Bacı, sən bilməzsən, keçmişdə vəhşi bir tayfa var imiş, qonşu tayfalardan adamları oğurlayıb başlarını qırxdırır, dəvənin boynundan kəsdikləri dərini həmən adamların başına yapışdırıb ac-susuz həftələrlə saxlayırmışlar. Beləcə həmən adamlardan bir qismi ölür, bir qismi də şüurunu, yaddaşını itirib manqurtlaşırmış. İndinin özünə kimi də bəşəriyyətdə ən ağır cinayət hesab olunur bu, yəni insanın yaddaşını zorla silmək. Burda isə ondan da betəri olur, insanın düşüncə özgürlüyünə zorla qəsd eləyirlər, qəlbinə hakim kəsilir, hisslərini, düşüncələrini idarə eləyirlər. İndi mən bir növ manqurtam. İstədiyim kimi düşünə, yaşaya bilmirəm, hara baxıramsa o qızı görürəm.
Nəhayət dözə bilmədi, bir gün kəsdi işdən qayıdan həkim qızın qabağını. Bilirsən, deyirdi, düşündüm, daşındım, verdim qərarımı. Bir halda təkid eləyirsən, hökmən, hansı vasitəylə olursa olsun mənə ərə gəlmək istəyirsən, niyə də etiraz eləyim? Evlənə bilərik. Qız inamsızlıqla çiyinlərini çəkdi, necə yəni bilərik, axı mən meymuna oxşayıram. Sənin də meymunu görən gözün yoxdu. Hətta televizorda görəndə belə ürəyin bulanır, həftələrlə özünə gələ bilmirsən.
– Boş şeydi, hirsimdən elə deyirdim.
– Elə isə, bilərik. Amma ona kimi bəzi işlər görməlisən.
– Hansı işləri?
– Demişəm axı, hər dəfə yadına salmalıyam? Qarşımda diz çöküb ilan dili çıxarmaq, quzu kimi mələmək işlərini!
– Demək, mələyim?
– Özün bil, istəyirsən mələmə. Səni məcbur eləyən yoxdu.
– Necə yəni yoxdu? Var, amma mələməyəcəyəm!
– Bekara göyərib eləmə, mələyəcəksən, hələ bir yumşalacaqsan da!
Hirsindən dişi bağırsağını kəsir, neyləyəcəyini bilmirdi. Başını götürüb ordan uzaqlaşdı, əlindən nə gəlirdi, məsləhət üçün Bakıda qalan dostuna zəng elədi. De görüm düşüncəmə hakim kəsilənləri, şüurumu, ürəyimi zorla ələ keçirənləri məhkəməyə verə bilərəmmi? Qardaş, bunların elədiklərinin yanında manqurtluq-filan boş söhbətdi, artıq yaddaşımı da