Çox danışdı, bacardığı qədər etiraz elədi, qız bəyənmək-filan nədi, hansı dövrdü, hansı zəmanədi? Ali təhsilli müəlliməm, tay-tuş içinə çıxa, şagirdlərimin gözünün içinə baxa bilmərəm! Mənim qəlbim qalıb sahil parkındakı söyüd ağacının dibində, orda guppa-gupla vurur, guppultusu dənizin səsini belə batırırsa, burda, dağ başında necə qız bəyənə bilərəm? Nənəsi isə onu eşitmək belə istəmədi, ağlını başına yığ, hədə ilə dedi, məktəbi qurtarıbsan, dərs deyirsən, nəyi gözləyirik? Qız yıxılan evin dirəyidi, oxumuş qızdı, xəstəxanada həkim işləyir, gözəl-göyçək, su sonası! Sizi özbaşınıza qoysaq, ömrünüzün sonuna kimi subay qalarsız. O vaxt rəhmətlik qaynanam babanı bizə gətirəndə dedi, qızım, bunun qəlbi qalıb Rusiyətdə, gözünü çöldən-bacadan yığışdır. «Sən də yığışdırdın?» «Yığışdırdım, həm də elə yığışdırdım, yanında kimsə Rusiyət adı tutanda ürəyi bulanırdı». Ona qulaq asan olmadı, axırda atası hirsləndi, ağlın yoxdu sənin, evdə kim bu arvadın bir sözünü iki eləyə bilir, sən eləyəsən? Get də, yeyəcəklər? Uzaq başı deyərsən, bəyənmədim, qurtarıb gedər.
Çarəsiz qalıb düşdü nənəsinin qabağına, utandığından başını yuxarı qaldırıb yanından keçənlərin üzünə baxa bilmirdi. Sanki bütün kənd ona baxırdı, nənəsinin onu hara apardığını bilməyən yoxdu. Beləcə gəlib çıxdılar kəndin kənarındakı meyvə ağaclarının içində itmiş evə. Həyətə keçən kimi də orta yaşlı, qarabəniz, mehriban çöhrəli bir qadın qabaqlarına çıxıb nənəsi ilə görüşdü, onu isə başı ilə salamladı, gülümsəyirdi. Gül, gül, ürəyində qadının qarasınca deyinirdi, işin düzəlir, qızını ərə verəcəksən. Ay verdin ha! Gülə bilməyəcəksən, arzun ürəyində qalacaq! Pillələrlə ikinci mərtəbəyə qalxanda nənəsi əyilib qulağına pıçıldadı, sən bağa get, qız ordadı, ağzın bişməsin.
Dişi bağırsağını kəssə də, bir söz demədən geri qayıtdı, qızı tezliklə görmək istəyirdi. Nənəsi düz deyirmiş, idman kostyumu geymiş, saçlarını son dəblə vurdurmuş, ilk baxışdan suyu şirin, gözə gəlimli qız bağda ağacların arasında gəzişirdi. Qızın