n tez-tez “Pobeda”ya işi düşürdü, yəni uşaqlara. Uşaqların aralarında “maska” dediyi Təbiət müəlliməsini tez-tez qoltuğuna vurub, maşınla dənizin kimsəsiz sahillərinə ekskursiyaya gedirdi. Amma uşaqlar bu “ekkursiya”nın nə olduğunu gözəl bilirdi deyə, direktor da onları yola verirdi.
Hələ bu da hamısı deyildi. Arvadları tərəfindən evdən qovulmuş kişilər də günlərlə maşında gecələyirdi. “Pobeda” məhəllə narkomanlarının, içki düşkünlərinin, avaralarının da sığınacaq yeri idi.
“Pobeda”nın dili-ayağı olsaydı yəqin ki, uşaqların anasına söyüb qaçardı. Elə qaça bilmədi ki, başına daha pis işlər gəldi. Çünki artıq “Pobeda”nın adı bir neçə istintaq materialında da hallanmağa başlamışdı: zavod direktorunun qızı Nərminin evlilik məqsədi ilə qaçırılmasında, yaxınlıqdakı parkda tikintisi gedən hovuzun pilitələrinin oğurlanmasında, üç piyadanın vurulmasında… Bütün işlər üzrə istintaq yekunlaşanda, baxılması üçün məhkəməyə göndərilir, məhkəmə isə uşaqların azyaşlı olmasını nəzərə alıb onları şərti cəzaya məhkum edir, “Pobeda”nı isə müsadirə edirlər.
Kor-peşman məhəlləyə qayıdan uşaqlar, az sonra yenidən sevinirlər. Səbəb isə məhəllədə tək yaşayan Şəmi babanın öləndə qonşulara etdiyi vəsiyyət idi: “Ölürəm. Nə arvadım var, nə uşağım. Qohumlarımsa heç… Mənim bütün varım, evim, eşiyim qonşular arasında bölüşdürülsün. Amma qarajdakı traktora toxunmayın. Traktor uşaqlara