Mən əvvəllər daha çox ermənilərin məskunlaşdığı Zavaqzalnidə qalıram. Bura Dəmiryol vağzalının arxasında yerləşdiyindən, adına hələ sovetlər vaxtından “Zavaqzalni” deyirlər.
Qoca sakinlərimiz deyir ki, bura “Zavaqzalni” adını ermənilər verib.
Qarabağ müharibəsinə qədər bizim də məhəlləmizdə çoxlu erməni yaşayıb. Müharibə başlayanda buradakılar ora, oradakılar bura pənah gətirib.
Burdan ora pənah aparan ermənilərdən biri də məhəlləmizin köhnə sakini Akop kişi idi. İxtisasca zərgər olan Akop kişini qonşular, xüsusiylə məhəllə uşaqları həmişə xoş xatirələrlə anırlar.

Bunun səbəbi heç d əzərgərlik və ya zərlə bağlı deyil, amma bəlkə zərgərlikdən də daha incə bir işdir.
60 yaşlarında olan Akop kişi 12 uşaq atası idi. Təccüblənməyin. Bəli, 12 uşaq! Çünki evləndiyi gündən oğlan uşağı həsrəti ilə yaşayan erməni ata arzusuna yalnız 11 qızdan sonra yetmişdi.
Yeni doğulan və Jar adı verdiyi körpəsinin şərəfinə Akop Moskvadan təp-təzə bir “Pobeda” maşını gətizdirir. Sevinci yerə-göyəsığmayan Akop: “Oğlum böyüyəndə sürər” -deyir.
Amma Jar böyüyənə qədər ara qarışır, məzhəb itir- Qarabağ savaşı başlayır. Akop 12 uşağını və arvadını qoltuğuna vurub, lüt-üryan qaçır Yerevana. Akopun evi-eşiyi, əşyaları, məşhur “Pobedası” Bakıda qalır və məhəllə sakinləri arasında miras kimi bölüşdürülür. “Pobeda” məhəllə uşaqlarının payına düşür. Elə hər şey də bundan sonra başlayır.
Məhəllə uşaqlarımız əvvəlcə “Pobeda”nın rəngindən xoşlanmır, onu əvvəl qara boyayırlar, daha sonra qırmızı, göy, açıq sarı… Demək olar ki, maşının rəngi mövsümi olaraq dəyişdirilir. Maşın təxminən 32 dəfə rənglənir.
Bir gün uşaqları digər məhəllənin tay-tuşları 6 km uzaqlıqda yerləşən meydançada futbol oynamağa mağırırlar. Uşaqlar meydançaya necə gedəcəklərini fikirləşəndə:
- Gəlsəniz piyada gedək!? – Ziya burnunu qurdalayaraq deyir.
Məhəlləmizin 12 nəfərlik futbol komandası bir ağızdan etiraz edir. Bəkə də ona görə ki, Ziya bu fikri burnunu qurdalayaraq demişdi.
- Bəlkə, taksi… ? – kimsə