Sonuncu dağ aşırımındakı gözətçi məntəqəsinə gündüz onu polis maşını gətirmişdi. Rəis demişdi, bir gecədə azından on maşın keçir ordan, hərəsi beş yüz dollar verəcək, yarısı sənin, yarısı mənim. Gəlmək istəmirdi, di gəl arvad baş-beynini apardı, kişi sənə yaxşılıq eləyir, şərait yaradır, kimdən əskiksən? O qədər danışdı, başı hərləndi. Dilin çürüsün, dedi, insan olan bəndə də bu qədər danışar? Nəyim var qarlı dağlarda, qurd-quşa yem olaram, şaxtada donub ölərəm. Ölərsən, basdıraram, arvad əsib coşurdu, şəkdən düşərəm, bilərəm, daha kişim yoxdu, özüm pul qazanaram! Qulaqlarını tutdu, bu səsi eşitməmək üçün nəinki lənətə gəlmiş o aşırıma, əjdahalarla əlbəyaxa döyüşə getməyə də razıydı!Birdən-ikiyə yolda durmamışdı, necə deyəcəkdi mənə beş yüz dollar verin? Bəlkə heç verməyəcəkdilər, deyəcəkdilər, pulumuz yoxdu, onda necə olsun? Məcburmu alacaqdı? Rəis deyən düz olsaydı səhər evə heç olmaya iki min dollar aparmalıydı. Nəsə inanmağı gəlmirdi, indiyə kimi əlinə o qədər pul almamışdı. Min dollar da qazansaydı, bəsiydi, borclarını verər, çoxdan arzusunda olduğu rəngli televizor, arvadı üçün dəri gödəkçə alardı, yoxsa arvad dəri gödəkçəylə bağrını çatladacaqdı.
Qaranlıq düşəndə ilk maşın gəldi, onu görə bilsinlər deyə fanarı götürüb həyətə çıxdı. Qardan qırov bağlamış maşın bərabərinə çatıb dayandı, qabaq qapı açıldı, sürücünün yanında oturmuş cavan oğlan ona elə heyrətlə baxırdı, sanki başqa planetdən gələn birisini görmüşdü. Sən belə yerlərdə durmurdun, dedi, amma bizim üçün fərq eləməz, sən dur orda, ya kötük, pulumuzu verməliyik, deyə cibindən pul çıxarıb ona verdi və dərhal da maşın yerindən tərpənib, ağır-ağır köşkdən uzaqlaşdı.
İçəri keçib pulları saydı. Düz deyirmişlər, beş yüz dollar idi, yarısı rəisindi, demək onun iki yüz əlli dollar pulu vardı. Hədsiz sevindi, televizorun işi düzəlmişdi, qalırdı dəri gödəkçə, bir maşın da keçsəydi, dəri gödəkçə arzusu da reallığa qovuşacaqdı. Gəlməməkdə ağılsızlıq eləyirmiş, arvadı haqlıymış.
Çox keçmədən ikinci maşın