qazançaya qoydu, nə varsa hamısını götürdü. Yola düzələndə Maqna arxasınca qışqırırdı, bu alçaqlıqdı, sən bizi burda ac-yalavac qoyub gedə bilməzsən! Tapançanı çıxarıb onlara tərəf atəş açdı və yenidən yoluna davam elədi. «Səni görüm lənətə gələsən! – arxada Maqna qışqırırdı. – Gör pulu kim apardı! Ağıllı-başlı birisinə qismət olsaydı, məni bu qədər yandırmazdı!»
O isə pambıq kimi yumşaq qarla örtülmüş yolla inamla gedirdi, isti yeməkdən, konyakdan və çaydan sonra soyuğu hiss eləmirdi. Uzağı üç saatdan sonra evdəydi, evə çatan kimi, heç soyunub yuyunmağa macal tapmamış stolun üstündə pürrəngi çay hazır olacaqdı. Arvadı daha danışmayacaqdı, lap danışsaydı da, atalar məsəli deməyəcəkdi, bir Azərbaycan qadını kimi o da zirəkliyi, qoçaqlığı tərənnüm eləyən bircə dənə də atalar məsəli