gəldi, bu dəfə siqaret alverçisi heç ona salam da vermədi, ağzını açıb bir kəlmə də danışmadan, dinməz-söyləməz çıxarıb beş yüz dollar verdi. Nahaq yerə həyəcanlanırmış, burda çətin iş yoxmuş, qaçaqmalçılar öz işlərini bilirdilər. Bir halda polis yoldaydısa, haqqını verməliydilər.
Şam eləmək istəyəndə çöldən ayaq səsləri eşitdi. Burdan ancaq siqaret maşınları keçməliydi, kimsəsiz dağ aşırımındakı köşkə yaxınlaşan kimdi görəsən? Qapını açdı, küləyin sovurduğu qarın içiylə bir nəfər gəlirdi, yaxınlaşanda tanıdı, «Maqna» ləqəbi ilə məşhur olan siqaret alverçisi idi. Xəz papağından çölə çıxan saçlarına, yanaqlarına qırov qonmuşdu. Onu gülər üzlə salamladı, özünü şad göstərirdi, sanki doğma adamını görmüşdü. O taya siqaret aparırmış, ancaq maşın aşağıdakı döngədə xarab olmuşdu, sürücü düzəldə bilmirdi, maşına baxmağı xahiş eləyirdi. Həvəslə razılıq verdi, indiyə kimi yolda qalan sürücüyə kömək eləməkdən boyun qaçırdığı olmamışdı. Özü də sürücüydü, polisə sürücü kimi işə girmişdi, maşını köhnəlib sıradan çıxdığından, rəis onu sıravi polis kimi işlədirdi.
Sobaya odun qoydu, əl fanarını götürdü, aşılanmış qoyun dərisindən olan qalın kürkünü geyib, köşkün qapısını örtərək çıxdı. Çınqıllı dağ yolu artıq donmuşdu, qar, buz qırıntıları ayaq altda qalaraq xırçıldayırdı. Bu yollarla maşın sürmək ölümlə risq eləmək idi, təkərlər azacıq sürüşsə, sürücü ehtiyatsızlıq eləsə, maşın yolun aşağısındakı dibi görünməyən uçuruma düşərdi. Siqaret alverçilərinə yazığı gəlirdi, qanlı-qadalı yolları keç, sərhəddi aş, pul qazan, hansısa aşırımda dayanmış polisə də beş yüz dollar ver, ədalətsiz işdi.
Çox keçmədən döngədə dayanmış maşını gördülər, qaz-66 idi. Tələsmək lazım idi, bir azdan başqa maşınlar da gəlməliydi, yol isə bağlıydı. Sürücü təkərlərə zəncir bağlamışdı. Kabinanı qaldırıb baxan kimi işin nə yerdə olduğunu başa düşdü, açar qutusu sürüşüb bakdan gələn şlanqın üstünə düşmüşdü, şlanq sıxıldığından benzin sorulmurdu. Sürücü isə bunu görə bilməmişdi, naşı sürücü ilə belə