ə yollarda səfərə çıxmaq ölümlə risq eləmək idi. Yeşiyi kənarə çəkib, şlanqı düzəltdi, işini qurtarıb kabinaya qalxdı, şaxtada gövrəkləşmiş dəmirlərə, qapı dəstəyinə toxunmalı deyildi, bədəninə gizilti düşürdü. Matoru işə saldı, matorun səsinə, aramla necə uğuldamasına bir qədər qulaq asıb, yerə sıçradı.
Sanki başına çəkiclə vurdular, gözlərinə qaranlıq çökdü, səntirləyib yolun kənarındakı qarın içinə yıxıldı. Ayılanda öz tapançasını Maqnanın əlində gördü, Maqna tapançanı ona tuşlayıb pul sayırdı. Yəqin onun cibindən götürdüyü pullar idi.
– Oğulsan, siftə eləyibmişsən! – Maqna iyrənc istehzayla gülürdü. – Düşündüm, bir halda sənə heç nə verməyə bilərəmsə, nəyə görə beş yüz dollar verməliyəm?
– Başqalarına niyə verirdin? – ufuldayırdı. – Bu yolda duran təkcə mən olmamışam.
– Elədi, – Maqna razılaşdı, – ancaq onlar mənə seçmək imkanı vermirdilər. Tapançanı gicgahıma söykəyib tələb edirdilər, mən də verirdim. Seçmək imkanım olsaydı, onlara da verməzdim. Sənsə maymalıq elədin, cəzanı da çəkməlisən.
Yalnız indi Maqnanın məqsədi ona aydın oldu, Maqna onu soyub, tapançasını da götürüb öldürəcək, cəsədini aşağıdakı uçuruma atacaqdı. Uçurumun dibində yaya kimi qalacaqdı, dağlarda ac canavarlar sürü ilə dolaşır, yeyəcəkdilər, qalan sümüklərini də əriyən qar suları yuyub aparacaq, izsiz-soraqsız yoxa çıxacaqdı.
– Üzünü uçuruma çevir! – Maqna sərt və soyuq səslə dedi.
– Maqna, – ağır-ağır ayağa qalxıb dedi, – pul vermirsən, vermə, tapançamı qaytar, çıx get.
– Ay ağılsız, polis tapançası aşağısı min dollaradı! – Maqna qəhqəhə ilə güldü. – Sənə lazım olmayacaq, mənəsə lazımdı. Bu yollarla çox gedib gələcəyəm. Tələs, vaxtım yoxdu!
– Bəlkə lazım deyil? – sürücü qorxa-qorxa dilləndi.
– Sən sus! – Maqna tapançanı üzünə qaldırdı.
Maqnanın onu öldürəcəyini başa düşdü, həm də onun öz tapançası ilə. Aşağığı qarlı uçurum idi, əyni qalın idi, uçuruma tullansaydı, bəlkə də əzilməz, qar uçqunu altdan salamat qurtarardı. Belə alçağın əlində, öz tapançası ilə ölməkdənsə, uçurumda