n sındırıb ocağa atırdı. Yaxınlıqdan qar altda qalmış xeyli kötük də tapdı. Artıq ocaq gur alovla yanırdı, ağac da od tutmuşdu. Ocaq sarıdan narahat olmağa dəyməzdi. İsti dəydikcə ətrafın qarı əriyir, alova düşən qar topaları, buz qırıntıları fısıltı ilə əriyirdi. Canavarlardan qorunmaq üçün ocağın yaxınlığında dairəvi iki yerdə ocaq qaladı. Özü isə ocaqların ortasında qoyduğu kötüyün üstündə oturdu, belədə həm isti idi, həm də təhlükəsiz.
Çomaq başından dəymiş, başının arxası şişmişdi, şişə əl vurduqca küt ağrılar verirdi. Aclıq da özünü hiss elətdirirdi, köşkdə qalan təndir çörəyi ilə toyuq soyutması yadına düşdükcə, ağzı sulanırdı. Pul gətirəcəyinə əmin olan arvadı yol üçün əməlli-başlı tədarük görmüşdü. Ətrafın qarı əriyəndən sonra gecə ocağa ata bilsin deyə yaxınlığına xeyli quru kötüklər, odun daşıdı.
Canavarlar gecədən bir qədər keçmiş gəldilər, əvvəlcə uzaqda alışıb yanan iki-üç işıq göründü, sonra isə yaxınlıqda işıqlar yanıb sönməyə başladı. Canavar sürüsü idi, ovun iyini almışdılar, adətən yanan ocağa yaxın düşməsələr də, qarlı, buzlu çöllərdə az qala yeganə olan ov onları cürətləndirmişdi, getdikcə yaxınlaşırdılar. O isə səbrlə gözləyirdi, canavarların kifayət qədər yaxınlaşdığını görüb, iki-üç yanan kösöv götürüb onlara tərəf atdı, canavarlar zingilti ilə kənara sıçrayıb geri çəkildilər. Kösövlər çox olsun deyə təzədən ocağa odun qoydu. Canavarlar asanlıqla əl çəkmək fikrində deyildilər, sanki onun silahsız olduğunu, yeganə silahının kösöv olduğunu hiss eləmişdilər, daha inadla gəlirdilər və qar şəfəqlərinin işığında onlarla canavarın sürünə-sürünə ocağa yaxınlaşdığını gördükcə bədəninə titrətmə, uçunma düşürdü. Nə qədər qorxsa da, başa düşürdü ki, özünü itirməməlidir, özünü itirsə, canavarlar qorxduğunu hiss eləsələr, tonqalların arasından keçib onu yeyəcəklər. Bu dəfə canavarları xeyli yaxına buraxdı və yanan kösövləri elə qəfildən canavarlara tərəf atdı ki, kösövün biri irəlidəki canavarın tüklü belinə dəydi, alışıb yanan tüklərin, dərinin