, deyilmi?»
Maqna yalvarır, pul, hədiyyələr boyun alır, ancaq onu inadından döndərə bilmirdi. Yaxşı, dedi, bizi də ocağa yaxın burax, qızınaq, bir tikə çörək yeyək, yoxsa burda aclıqdan, soyuqdan ölərik. Onun fikrindən dönmədiyini görüb yana-yana soruşdu, o qədər pul sənin nəyinə lazımdı?
– Maşın alacağam, – işküzar səslə dedi. – Şöbədə maşını olmayan yalnız mənəm. Arvad da elə hey başıma qaxır. Rəngli televizor, dəri gödəkçə də almalıyam, yoxsa mən öz əcəlimlə ölməyəcəyəm, arvad dəri gödəkçə ilə çərlədib öldürəcək. Maqna, belə işlərdə səriştəm yoxdu, bazarda dəri gödəkçə neçəyə olur?
– Uzağı yüz səsksən dollara. Pullarımı qaytar, sənin üçün əlli dənə gödəkçə almasam, atama lənət!
– Özümə nə gəlib, sən mənim üçün gödəkçə alasan? Daha evdə o lənətə gəlmiş gödəkçənin söhbəti olmayacaq. Evi də təmir eləməliyəm, o qədər görüləsi işlər var!
Bir qədəh də konyak içib yarımçıq şüşəni uçuruma tulladı, Maqnaya qismət olmasını istəmirdi. Yeyib doyandan sonra çay içdi, arvadı çaya kəkotu da atmışdı, danışığına baxmayaraq həmişə qayğısına qalan, dildən zirək olduğu kimi, əldən də zirək olan arvadını bir anlığa minnətdarlıq hissi ilə xatırladı.
– Maqna, – soruşdu, – sən bilərsən, madonna nə olan şeydi?
– Əşşi, elə şey soruşursan! – Maqna hirslənsə də, səsini qaldırmağa cürət eləmirdi. – Sən qalıbsan məşədi İbad kimi hasarın o tayında, mən bu tayında. Qoy gəlim ora, deyim də. Deyəsən rəsm əsəridi.
– Ay qoyun, rəsm əsəri nədi, onda çay içirlər!
– Belə de də, servizdi.
– Hər nədisə, mühüm şeydi, ondan da almalıyam. Yoxsa arvadın deməyindən belə çıxır, o olmasa qızı gəlin köçürmək olmaz. Toy eləyə bilməzsən, başını qaldırıb qohumların üzünə, gözlərinin içinə baxa bilməzsən! Nəyə görə qohumlarımla danışanda başımı aşağı salmalıyam? İstəməsəm də, servizdi-nədi, almalıyam. Sən də başlayıbsan, o qədər pulu neynəyəcəksən? Bizim arvada ver pul kəsən maşını, gecə-gündüz pul kəssin, arvadın xərclərinə çatdırsa, başıma dönsün!
Süfrəni yığışdırdı, toyuğun qalan yarısını da