imiş. Hər ay məni çağırır yanına, deyir, vəziyyətimi yüngülləşdirmək üçün heç nə edə bilmədiyimdən üzülürəm, rahatçılığım yoxdu. Hər iclasda, yığıncaqda, idarə, müəssisə rəhbərləri ilə birlikdə bu məsələni müzakirə eləyirik.
Yazını axıra qədər oxuya bilmədi, qəzeti cırıb atdı. Sümsüy, qoxumuş it onu bütün respublikada rüsvay eləmiş, abırdan salmışdı. Heç özünə gəlməmiş icra başçısının köməkçisi zəng elədi. Dedi ki, sənin işini növbəti iclasda müzakirə eləməyi təxirə saldıq, biz jestə jestlə cavab verməyi bacarırıq. Kafeylə də işin olmasın, özümüz hesablaşarıq.
Kafeylə özləri hesablaşacaqdılarsa, bütün «İldırım»ları almalı, yandırmalıydı. Qoy heç olmasa, rayonda bu yazını oxumasınlar. Telefon yenə zəng çaldı, şair idi, səsindən əhvalının qaydada olmadığını hiss elədi.
- Bir işmi olub? – soruşdu.
- İldırım vurub məni! – səsi gəldikcə qışqırırdı.
- Harda, evinin içində?
- Lap elə evimin içində, oturduğum yerdə! Düz ürəyimin başından vurub!
Bir azdan şair gəldi, yenə də tut arağı gətirmişdi. Deyirdi, gəlmək istəmirdim, qəzetdə oxudum bədəninə viruslar daraşıb, yoluxmaqdan qorxdum.
- Məndən uzaq durun! – hirslə dedi. – Siz də yoluxarsız. Gedin, yaşayın özünüz üçün.
- Demək, səni də sındırdılar, – aydın işdi, başçı haqda yazılanlara işarə vururdu.
- Sınıb eləyən olmayıb! O müxbirin, o əbləhin uydurmalarıdı hamısı!
- Düz də eləyib, – şair kədərlə dedi, – günəş batır. Ömrün qürüb çağıdı. Bəsdir daha, səni bilmirəm, mən yorulmuşam. Silahı yerə qoymalıyıq, bir sözlə hindu tomahavkını torpağa sancır. Onlar bizə qalib gəldilər. Qoy bayram eləsinlər, sevinsinlər.
- Hə, - dedi, – qoy