ə adamsız! Bu boyda həyətdə külü çırpmağa yer tapa bilmirsiz. Çırpın mənim başıma!
Oğlan pərt oldu, qızardı, bir az da davakar görkəm aldı, döyüşə atılmağa hazırlaşan xoruza oxşayırdı.
- Demək, meşədə…
- Boz və qumsal çöldə!
- Bu mənlikdi!
- Sizlik deyil! Qətiyyən!
Müxbirin, bu ədəbazın işıldayan alnına bir yumruq vursaydı, ona neçə il iş verərdilər? İlk dəfəydi cinayət məcəlləsini oxumadığı üçün təəssüflənirdi. Oxumaq lazım imiş, oxusaydı, indi gözlərini döyməzdi. Bu haramzadənin, yekəxananın başına bir yumruq vurmağın ona neçəyə başa gələcəyini dəqiq bilərdi. Məlumatsızlıqdan nə qədər götür-qoy eləsə də, qərara gələ bilmədi.
- Gör sənə nə deyirəm, yaxşı eləyib gəlibsən. Bunları qoy bir tərəfə, gedək mənimlə Demana.
- Hara? – oğlan heyrətlə soruşdu.
- Demana, dağlara, uca zirvələrin ətəyində geniş çöldü. Orda mənim komam var, ordan Savalanın qarlı zirvəsi görünür. Çöllər elə ətirlidi, sanki torpağa bahalı ətir səpiblər. Dərman bitkiləri yığar, günəşin necə doğmasına tamaşa elər, soyuq sulardan içərik. Gecəni də orda qalarıq, gecə çöl küləkləri əsir…
- Mən bura iş dalısınca gəlmişəm, – oğlan hirslə onun sözünü kəsdi. - Keçək məktəbə, hansı məktəbdə oxuyubsuz?
- Qonşu kənddəki, – pərt halda dedi, – yağışda, qarda, çovğunda gündə beş kilometr yolu gedib qayıtmaq asan deyildi.
- Canavarlar sizə hücum eləyirdi! – oğlanın gözləri işıldayırdı.
- Bu hardan ağlına gəldi? – əməllicə söhbət eləyirdilər, oğlan yenə də hoqqabazlıq eləməyə başladı. – Canavarlar hücum eləməyib. Yolun kənarlarında canavar, çaqqal görmüşük, möhkəmcə qorxmuşuq, ancaq hücum-filan olmayıb.
- O mənlikdi!
- Necə sizlik ola bilər? – dilxor halda səsləndi.
Oğlan hirslə diktafonun düyməsini basıb söndürdü, tələsik bloknota nəsə qeyd eləyib, qələmi stolun üstünə qoydu. Sevindi, söhbətin bitdiyini güman eləyirdi, ancaq belə deyilmiş. «Unutmayın ki, mən sizə görə cəhənnəm əzabına qatlaşmış, yayın cırhacırında bu xarabaya, – sözünü dəyişib dilbər guşəyə keçməyə ehtiyac