duymadı, – gəlmişəm. Əyər mənim fədakarlığım, xüsusi ilə də redaktorumuzun vətənpərvərliyi olmasaydı, adınız heç vaxt qəzetlərdə çəkilməyəcəkdi. Xəbərsiz-ətərsiz yoxa çıxacaqdız, o birilər kimi!»
Haqlıydı, nə qədər yaşamış, yazmışdı, amma onunla maraqlanan qəzet, müxbir olmamışdı. Bu müxbir əyalət yazıçısı haqda yazmaq fikrinə düşməsəydi, durub Bakıdan bura gəlməsəydi, olmayacaqdı da. Belə olmağına beləydi, ancaq oğlan özü cığallıq eləyirdi, həqiqəti təhrif eləmək nəyinə lazımdı? Necə olub, elə yaz da, uydurmaq nəyə lazım?
- Tənqidçilərdən biri bütün yazanların dəli olduqlarını dedi, – müxbir növbəti suala keçdi. – Siz necə, özünüzü dəli hesab eləyirsiz?
- Ay uşaq, yavaş! – həyəcanla səsləndi. – Arvad iyirmi ildi bu qənaətdədi ki, məndə iynənin ucu qədər də ağıl yoxdu. Deyir, ağlın olsaydı, adam olub adamlara qoşulardın. Dediklərini eşitsə, ağzını yummaq olmaz. Deyəcək, gördün mən deyəndi, müxbir Bakıdan bura ondan ötrü gəlmişdi ki, düz alnınının ortasına kim olduğunu desin.
Oğlan ayağa qalxdı, cavablardan razı qalmadığı hiss olunurdu. Ayaqyolunun yerini soruşdu, geri qanrılıb ağacların arasındakı tikilini göstərdi. Oğlan getdi, qayıdıb gələndən sonra ayaqqabılarını çıxartdı, yalın ayaqlarını yanındakı söyüd kötüyünün üstünə qoydu. Üfunət qoxusu vurdu onu, ürəyi bulandı, sifətini büzüşdürüb:
- Sən ora yıxılmışdın? – soruşdu.
- Hara? – oğlan gözlərini döydü.
- Əşşi, ayaqyoluna da! Bəlkə içinə düşübsən. Deməliyəm ki, qoxuyursan, – oğlanın gözlərinin içinə baxmadan deyirdi və bu sözləri demək onun üçün çətin idi, öz evində, öz həyətində qonağa beləcə demək ürək açan deyildi, ancaq qoxuya da dözə bilmirdi.
- Ayaqlarım iy verir, – oğlan elə deyirdi, sanki ayaqlarının iy verməsi ilə fəxr eləyirdi. – Bir az yel-hava dəydimi, keçib gedəcək.
- A kişi, yel-hava nədi? Yumaq lazımdı! Soyuq suyla!
Oğlan qızardı, nəsə demək istədi, ancaq demədi, əlini yellədi, ayağa qalxıb, yaxınlıqdakı su krantına doğru getdi, yastı-yastı yeriyir, elə bil üzürdü, günəşdə