ə yanmış boynu iyrəncdi, hər halda ona belə gəlirdi.
Oğlan qayıdıb gəldi, bayaqkı qoxu çəkilmişdi, güclə hiss olunurdu. Yerini rahatladı, orda dəsmal olsa da, qurulanmamışdı, əlləri, ayaqları yaş idi.
- Cavanlarla qocalar arasında döyüş gedir, yəqin bilirsiz də? – soruşdu. – Bu döyüşdə sizin yeriniz hardadı?
- Mən orda deyiləm, mən müharibə istəmirəm.
- Nə isə, – oğlan yenə də narazı qaldı, – burası mənlikdi.
- Btir az aydın danışın! – öskürdü, qıpqırmızı qızarmış halda sərt səslə dedi. – Sizlik olan nədi?
- Ədəbiyyatımızda nə çatmır? – oğlan onu eşitmirmiş kimi yeni sualını verdi.
- Vətənə, millətə, torpağa, tariximizə sevgi. Yazılarımızda böyük məhəbbət yoxdu. Yeniliyə, yeni sözə, yeni ab-havaya ehtiyacımız var.
- İndi də işinizdən danışın.
İşi yaralı yeriydi, təhsil şöbəsində adi bir işdə işləyirdi. İldə azı beş dəfə təhsil şöbəsi, icra hakimiyyəti işini yoxlayır, onu kabinetə, başçı yanındakı şuraya çağırırdılar. «Danmırıq, – deyirdilər, – rayonumuzun yeganə yazıçısız, sizə hörmətimiz var. Ancaq dövlət pulundan bezməyib, verərik o pulu, iki maşın çınqıl gətirib tökərik küçələrimizə». O isə dinmirdi, ağıllı bir dostu ona məsləhət görmüşdü ki, belədə dinməsin, təsir əks təsirə bərabərdir, demişdi, nə qədər çox müqavimət göstərsən, bir o qədər çox əzəcəklər.
- Gör sənə nə deyirəm…
- Demanamı gedək? – müxbir ona sözünü axıra qədər deməyə imkan vermədi.
- Aha!
- Axı dedim, mən bura iş dalısınca gəlmişəm.
- Özün bilərsən, amma getsəydik, yaxşı olardı. Qarlı zirvələrə baxar, soyuq sulardan içər, komada gecələrdik.
- Getmirəm! İstəmirəm!
- Getmirsən, getmə. Olmaya səni ora zorla aparıram?
Arvadı süfrə açdı, təzə kartof soyutması, qızardılmış çay balığı, dovğa gətirdi, arağı da var idi. Kasıb süfrəydi, müxbir qəfil gəlmişdi, vaxt eləyib ət ala bilməmişdi. Müxbir arağı su kimi içir, içdikcə də işıldayan alnı tərləyirdi.
- Kasıb yaşayırsız, – narazılığını biruzə verdi.
- Elədi, – təsdiq elədi, – virus imkan vermir.
- Hansı