, gileylənirdi, müxbir sizə qonaq gəlir, sizdən yazı yazır, ancaq biz yola salmalı oluruq.
- Mən ondan xahiş eləmişdim, buyursun, gəlsin, mənim haqqımda yazı yazsın? Sonrası da yola salmaq nədi, olmaya mən onun üçün vida mərasimi düzəltməliydim?
- Özümüz yola saldıq, – köməkçinin səsində minnət, məzəmmət var idi, – mərasim olmasa da, bir balaca məslis təşkil elədik kafedə, ancaq sənin adını yazdırmışıq. Hər halda qonaq sənindi.
- Nə deyirəm, – könülsüz halda dilləndi, təşvişə düşmüşdü, bir balaca məclis görəsən ona neçəyə başa gələcəkdi? – Hesablaşaram onlarla.
- Yeri gəlmişkən sizin işiniz növbəti iclasda müzakirə olunacaq. Qardaşım, – «qardaşım»ı elə deyirdi, söysəydi, belə təsir eləməzdi. – Dövlət pulunu heç kimə havayı vermir. Küçələrimiz dağılır. Bizsə vəsait tapıb yollara çünqıl döşəyə bilmirik.
Qulaq asmayıb dəstəyi asdı, bu gözgörəsi əbləhlikdi, köməkçinin qazancı bir tərəfə, dörd onun maaşı qədər maaş alırdı. Gəl danışığına bax, vur-tut altmış manatla rayonu cənnət eləmək istəyir. Aldığı cüzi məbləğ belə bunlara rahatlıq vermir.
Kafedən hesabı öyrənmək üçün geyinib qəsəbəyə çıxdı. Hava tutulmuşdu, yağış gözlənilirdi, qəsəbənin yuxarısındakı təpələrin üstündə qara buludlar toplaşır, tədricən göyün üzü tutulur, havadan yağış qoxusu gəlirdi.
Kafedə hesabı öyrənəndə büsbütün ruhdan düşdü, iki ayının maaşını verməliydi, ancaq kafedəkilərin iki ay gözləmək fikirləri yox idi, uzağı bir həftəyə hesab çatmalıydı. Lənət şeytana, müxbir hardan gəlib çıxdı, onu bu qədər xərcə saldı?
Geri qayıdanda yağışa düşdü, dayanıb yağışın keçməsini gözləmədi. Yağışı, yağış dumanını yararaq keçib gedirdi. Saçından üz-gözünə su axırdı, yağış suyu şor, duzlu idi. Təəssüflə gülümsədi, yağışın dadını çoxdan unutmuşdu. Uşaqlıqda payızın yağışlı, çiskinli havalarında çöldən göbələk yığanda beləcə islanır, topuğundan su axırdı.
Evə çatıb paltarlarını təzəcə dəyişmişdi ki, cavan bir oğlan gəldi. Atası uzun müddət rayonda mühüm vəzifələrdə işləmiş, üç-dörd ay bundan