əvvəl ölmüşdü. Özü də hansısa idarədə rəis işləyirdi və belə mühüm simanın gəlişi onu xeyli təəccübləndirmişdi. Belələri yazıçının yanına getmirlər. Atası haqda kitab buraxdılrmaq istəyirmiş, rayonun bütün tanınmış adamları, vəzifə sahibləri ürək sözlərini, kişi haqda xatirələrini yazmışdılar, onun da ürək sözlərini yazmasını istəyirdi. Boyun qaçırtdı.
- Yaza bilmərəm, – dedi.
- Niyə? – oğlan qaşlarını çatdı.
- Yalan yaza bilmərəm. Ona görə.
- Həqiqəti yazın, – oğan gülümsəyərək təkid elədi.
- Onda gərək yazam ki, atan qəddar, harın, rüşvətxor, qaniçən adam olub, qəlbində rəhm, insaf olmayıb.
- Belə de! – gözlədiyinin əksinə olaraq oğlan hirslənib özündən çıxmadı, heç təmkinini də pozmadı. – Növbəti iclasda məsələniz müzakirə olunacaq. Orda mən sizin yadınıza salaram atamın necə kişi olduğunu.
Bu yenə də əsl quldura «kişi» deyirdi. Ağzını doldurub bunu da, atasını da söyməkdən özünü güclə saxladı. Demək belə, növbəti iclasda əsl tufan qopacaqdı. Adam cilov gəmirirdi, saxlamaq olmayacaqdı, asıb-kəsəcək, lap yəqin tələb eləyəcəkdi ki, onu küçənin ortasındaca güllələsinlər.
Oğlanın ardınca şair dostu gəldi, iki şüşə tut arağı gətirmişdi, şüşələri stolun üstünə qoyub, nədənsə gülümsəyrək soruşdu.
- O burdan gedirdi?
- Hə, – kimi soruşduğu məlum idi.
- Yazmadın? – bura niyə gəldiyini də bilirmiş.
- Yox, – dedi, – niyə gəldiyini bilirsənsə, niyə yazmadığımı da bilərsən.
- Mən yazdım, – dostunun səsi boğuq çıxırdı. – Mənə bir otaqlı ev vermlidilər, bundan da çox asılıdı. İyirmi beş ildi bu günü gözləyirəm. Neyleyim, özümü zorladım, yazdım.
- Əcəb iş-peşə tapıbsız, iş çətinə düşən kimi özünüzü zorlayırsız! – dostunun necə qızardığını görəndə anladı ki, kitaba nəsə yazmaq şair üçün asan olmayıb, neyləsin, ortalıqda ev söhbəti var idi. Sözünü dəyişib dostuna təsəlli verdi. – Ürəyini sıxma. Sən yazdın, yazmadın, o kitab onsuz da çap olunacaq.
Bir azdan çaya balıq tutmağa getmiş oğlu da qayıdıb gəldi, ovu uğurlu olmuşdu, manqalı həyətdə