ə qoyub yandırdılar, köz üstə balıq bişirdilər, külə kartof basdırdılar, yağışda çimmiş ağacların arasında oturub yeyib içir, söhbət eləyirdilər.
- Bayaq yağış yağnda evə piyada getdim, – şair dedi, – selləmə yağış yağırdı, mənsə gedirdim.
- Nə olsun? – manqala yaxın oturmuşdu, əlindəki odun parçası ilə közü eşir, bişən kartofları çıxarırdı, küldə bişən kartofu gərək isti-isti yeyəsən, azacıq soyudumu, dadı olmur.
- Unutmuşdum, – şair gülümsəyirdi, – yağış suyu doğrudan da duzlu olurmuş.
- Eləymiş, mən də unutmuşdum, – dedi.
***
Səhər tezdən yenə də alma ağacına qonub qarıldayan qarğanın səsi onu yuxudan elədi, istədi tüfəngi götürüb qarğanı vursun, ancaq əli gəlmədi. Qarğa nəhs günü gətirmirdi, nəhs gün olacağını xəbər verirdi.
Görəsən bu gün nə olacaqdı, olmaya yenə müxbir gələcəkdi. Müxbir gəlmədi, qəzeti gəldi. Qonşunun cavan oğlu qəzet köşkündə işləyirdi, qəzeti onun üçün evə gətirmişdi. «İldırım» qəzetində dərc olunmuş yazını oxuduqca dəhşətə gəlirdi. Əbləh nələr yazmışdı?! Guya o, keçilməz meşələr arasında qərar tutan kənddə anadan olmuşdu. Yazılarını hələ uşaqkən dağ çayları, xışıldayan meşələr, yaşıl çöllər, əsən yurd küləkləri qulağına pıçıldamışdı. Qonşu kəndə məktəbə gedəndə canavarlar dişlərini şaqqıldadaraq onlara hücum edirmiş. Sən demə əyalət yazıçısı təkcə yazıçıların, qələm əhlinin yox, bütün insanların dəli olduqlarını deyibmiş. Deyibmiş ki, iynənin ucu qədər ağlımız olsaydı, tarixin dərslərindən ibrət götürərdik. «Yazıçılar arasındakı döyüşə necə baxırsız?» sualına isə az qala söyüşlə cavab vermişdi. Əşşi, bu qocalar nə istəyirlər, qaxılıb otursunlar xarabalarında, uzansınlar sobanın dibində, qoca sümüklərini istiyə versinlər. Qoy cavan uşaqlar da bilsinlər vəzifə nədi, hakimiyyət nədi? Onu ən çox yandıran, ağrıdan isə işi, vəziyyəti haqqında yazılanlar oldu. Guya müxbirə, bu əbləhə, əslafın yekəsinə demişdi ki, bu xalq yazıçı-filan qədri bilən deyil! Nə yaxşı çox hörmətli, qayğıkeş, qədirbilən, əsl insan olan icra başçımız var