Qara qarğa

Alma ağacına qonub qarıldayan qara qarğanın səsinə yuxudan oyandı. Nəhs gün olacaqdı, sınamışdı, qara şeytan sübhdən gəlib qarıldadımı, başına bir iş gəlməliydi. Əhvalı korlanmışdı, uğursuzluq baş verməsə də, qaşqabağı açılmırdı. Bəd xəbər gözləyən adam kimi səksəkədəydi. Günortadan sonra «İldırım» qəzetinin müxbiri gəldi, onun haqqında yazı yazmaq istəyirdi. Yalnız bundan sonra sakitləşdi. Bu kişi durub Bakıdan bura, ucqar əyalət qəsəbəsinə məhz ona görə təşrif gətirmişdisə, nəhs günü unutmaq lazım gəlirdi.Müxbir işgüzar tərzdə diktafon, bloknot, qələm çıxarıb onu sınayıcı baxışlarla süzdü, – yəni bu nə materialdır belə, haqqında yazmağa dəyərmi, - yalnız bundan sonra sözə başladı. «Bu xarabaya, viran qalmışa, – ona baxıb dərhal da sözünü dəyişdi, – yurdumuzun bu dilbər guşəsinə gəlib çıxana kimi anadan əmdiyim süd burnumdan gəldi. Avtobus tank kimi nərildəyir, xarab olur, isti, bürkü, benzin qoxusu adamı əldən salır. Kimə ağır cəza vermək istəsələr, oturdalar əyalət avtobusuna, deyələr, get, axıra qədər. Geniş bir yazı yazacağam, sizin yaşam və yazam tərzinizi bütün ölkəyə çatdıracağam».
- Nə tərzimi? – bir şey başa düşməyib soruşdu.
- O mənlikdi. Başlayaqmı?
- Nəyin sizlik oduğunu bilmədim, – müxbirin onunla hesablaşmaq fikrində olmadığını hiss eləyirdi, çox da baş aparmasın deyə iradını bildirdi, ancaq dərinə getməyib razılığını bildirdi. – Başlayaq.
- Başlayırıq sizin dünyaya gəlişinizdən. Hansı kənddə?
- Meşəlidə, – dedi.
- Aydındı, fıstıq ağaclarının yarpaqları xışıldayır, palıd ağacları göylərə meydan oxuyur…
- Orda nəyinsə xışıldadığını xatırlamıram. Göylərə meydan oxuyan palıd ağacları yoxdu. Adı beləydi, əslində isə boz və qumsal çöldə qərar tutmuşdu…
- Siz hansı boz çöldən danışırsız? – müxbir duruxdu, narazı baxışlarla onu süzdü.
- Anadan olduğum boz çöldən.
- Heç nə başa düşə bilmirəm! – müxbir işıldayan alnına tökülmüş seyrək, sarımtıl saçlarını başının əsəbi hərəkətiylə geri atdı. – Mən təxəyyülümü gücə