baxdı. Maşının həmişəlik getdiyinə əmin olandan sonra bir-iki ağız hürdü. Əslində buna hürmək də demək olmazdı, elə beləcə, bir-iki ağız zingildədi və gəldiyi yolla geri qayıtmağa başladı.
Alabaş öz yuvasına bir də üç gündən sonra gəlib çıxdı.
Hələ yalı aşıb kəndə girməmiş havadan aldığı qəribə qoxu Alabaşı yerə mıxladı; iy ona dəşhətli dərəcədə tanış gəlirdi, amma o bu iylə harda, nə vaxt, hansı şəraitdə rastlaşdığını xatırlaya bilmirdi.
Alabaş yaxşı anlayırdı ki, it olan məxluq həm də ona görə itdir ki, iyi iydən ayırır, başını qaldırıb adamlırın, yaxud heyvanların, lap elə itlərin də üzünə baxmadan, qarşısındakının, yaxud ondan beş addım qıraqdakının kim olduğunu görürmüş kimi iyindən ayırd edir.
Alabaş yaşadığı bu yeddi-səkkiz illik ömründə öz sahibindən savayı heç bir adamın üzünə baxmamışdı.
Adamlaırı elə iyindən tanımışdı.
O, əvvəl bu iyin haradan gəldiyini müəyyənləşdirmək istədi; təpənin üstündə şöngüyüb, burnunu o yan – bu yana tutdu, havanı iylədi və ən nəhayət, anladı ki, iy kənddən gəlir.
Alabaş təpəni aşıb kəndə girdi.
Kənddə xeyli təzə adam vardı, hamısından da Alabaşın təpənin üsütündə hiss etdiyi iy gəlirdi. Alabaş özünü it kimi tanıdığı gündən bəri ilk dəfə idi ki, eyni iyin bu qədər adamdan gəldiyinin şahidi olurdu.
İyin eyniliyindən, ya nədənsə Alabaşın başı hərlənirdi. Hiss edirdi ki, bir – birindən fərqləndirmək üçün adamların iyi daha ona bəs etmir, o, adamlarda iydən başqa daha nəsə axtarıb tapmalıdır.
Yoxsa səməlik azarına düçar olmaq olardı.
Alabaş başını qaldırıb ilk dəfə adamların üzünə baxdı.
Adamların əksəriyyəti saqqallı idi.
Alabaş özünü yuvasına güclə yetirdi. Başını qolları üstünə qoyub bir xeyli yuvasındakı doğma, ilıq, ancaq ona məlum olan mərhəm iyi ciyərlərinə çəkdi. Bir balaca özünə gəldi.
Alabaş heç cürə anlaya bilmirdi ki, kəndin adamları hara gediblər. İyləri bir-birindən fərqlənməyən bu adamlar hardan gəlib kəndə doluşublar.
Kənddən hamı çıxıb getmişdi. Bircə Hövanes кirvədən