n savayı. Hövanes kirvə ailəsiylə öz evindəydi.
Alabaş hərdən, kəndin adamları üçün lap darıxanda, gedib Hövanes kirvəni tapırdı, yalmana-yalmana üz-gözünü Hövanes kirvənin ayaqlarına sürtürdü, Hövanes kirvə də belə vaxtlarda itin başını tumarlayıb, yalnız Alabaşın eşidə biləcəyi bir səslə donquldanırdı:
- Ha, Alabaş, bu sansan? Darıxırsan?! Darıx, Alabaş, darıx. Allah baisin evini yıxsın …
Alabaş xüsusən Hövanes kirvənin kiçik qızı Haykanuş üçün əldən-ayaqdan gedirdi.
Haykanuşdan Qədir kişinin oğlu Cəlalın iyi gəlirdi. Bəlkə də buna görə Haykanuşu görəndə it olan məxluq bir oyun çıxarırdı, gəl görəsən; qanad açıb uçmaq istəyirdi, dil açıb danışmaq istəyirdi. Qız da bunu bildiyindən evdən eşiyə çıxanda mütləq səsləyinb, harada olsa, Alabaşı tapırdı. Haykanuş kəndə doluşmuş topqarasaqqal oğlanların arasından Alabaşla birlikdə keçib gedirdi. Alabaş da hansı oğalının ürəyindən nə keçdiyni o saat iyindən hiss edirdi. Buna görə də yaxınına kimi buraxıb-buraxmamaq məsələsini Haykanuş bir qayda olaraq Alabaşın öhdəsinə buraxırdı və ən qəribəsi də bu idi ki, Haykanuş həmişə Alabaşın seçimindən razı qalırıdı.
Hamı kimi Calal da kənddən çıxıb getmişdi.
Haykanuş gözünü yollardan çəkə bilmirdi. Cəlalın həsrəti Alabaşı Haykanuşun əzizinə çevirmişdi. Hərdən bərk darıxanda Haykanuş Alabaşla söhbətə başlayırdı.
- Bu ciyəri yanmışlar nə vaxt çıxıb gedəcələr, ay Alabaş?
Əvvəllər Haykanuş bu sualı Alabaşa gündə bir neçə dəfə verirdi. Amma vaxt ötdükcə Haykanuş yavaş-yavaş suallar arasındakı müddəti uzadırdı. Və hətta deyəsən son zamanlar sualı tamamilə unutmuşdu.
Sualı unutmuşdu, amma Alabaşı unuda bilməmişdi.
Alabaş hər dəfə Haykanuşun yanına düşüb kəndə çıxanda ətraf top saqqalılarla dolu olurdu. Haykanuşu görən top qara saqqallıların iyi bircə anın içində kəndi başına götürürdü. Haykanuş olmasaydı, Alabaş çətin ki, bir bu qədər iyə tab gətirəydi. Haykanuşun iyi o biri iylərə qarışanda elə bil o iylərin ürəkbulandıran təsiri bir az