yumşalırdı, Alabaş kəndi təkbaşına dolaşanda çəkdiyi əziyyəti çəkmirdi.
Top qara saqqallılar kəndə gəldikləri gündən kefləri yuxarıydı, nəşəliydilər. Hər addımda Haykanuşa söz atırdılar. Haykanuş da ürəyində hər atılan sözə diksinirdi. Və hər dəfə diksinəndə Alabaş Haykanuşun iyinə o adamların iyinin qarışdığını hiss edirdi.
Bu Alabaşı dəli eləyirdi.

Yad adamlar Alabaşın yaşadığı həyətə girəndə, o, yuvasında idi. Alabaş əvvəl adamları həyətə buraxmaq istəmədi. Amma adamlar onu heç veclərinə də almadı. Hay-küylə otaqlara doluşdular, həyətdəki quyudan su çəkib üz-gözlərini yudular, sap-sarı saralmış salxımlardan dərib yedilər və evdə yaşamağa başladılar…
Evin təzə sakinləri özləri ilə həm də Alabaşın zəhləsini tökən o iyi həyətə gətirdilər. İy tədricən həyət-bacaya, ev-eşiyə, ota, çiçəyə, yarpağa, suya hopmağa başladı. Və gəlib Alabaşın yuvasının ağzında dayandı. İy həyəti başına götürəndən sonra bağ-bağçada gəzməyin heç bir ləzzəti qalmadı. Ona görə də Alabaş gündüzləri adətən ya Hövanes kirvənin həyətində, ya da dağda, daşda keçirir, bir də gecə keçəndən sonra həyətlərinə qayıdırdı.
Yuvasna girib gözünü yuman kimi qulağına arı səsi gəlirdi…

* * *

Qədir kişi arı dəlisiydi. Dünyanın o başından onun evinə bal almağa gəlirdilər. Həyətə girən hər bir adamın iyi həmişəlik Alabaşın yaddaşında həkk olunub qalırdı. Qədir kişinin ocağına bir dəfə ayaq basan adam yüz il sonra bu evə qayıtsaydı, Alabaş onu iyindən dərhal tanıyardı.
Qədir kişinin Alabaşın bu şakərindən xəbəri vardı. Elə ki Alabaş qulaqlarını şəkləyib maraq içində gözlərini ala qapıya dikirdi, Qədir kişi o dəqiqə başa düşürdü ki, həyətə kimsə təzə adam yaxınlaşır.
Alabaş kəndin bütün adamlarının iyini bir-birindən asanlıqla ayırırdı. Çox zaman elə bu iydən də kimin kim olduğunu bilirdi. Gündüzər, xüsusən də gecələr kimin haradan, necə, hansı əhvalla keçdiyini Alabaş qədər kəndin heç bir iti bilmirdi. Bəlkə də kənd adamlarının Alabaşın səsini bütün başqa itlərin