n səsindən daha az eşitmələrinin də sirri bunda idi.
Kəndin o biri itləri adamların iyini Alabaş kimi bir – birindən ayıra bilmədiklərinə görə qaş qaralan kimi hər bir qaraltıdan vahiməyə düşür, axşamdan başlayan səslərini sübhə qədər kəsmək bilmirdilər. Səs-səsə verib hürüşən itlər təkcə adamların deyil, Alabaşın da zəhləsini tökürdü. Alabaşa görə adamların iyini bir-birindən fərqləndirməyən it it deyildi, toyuq kimi bir şeydi.
Alabaşın hürüşü təkcə Qədir kişini deyil, həm də Hövanesi sərvaxt edirdi. Alabaş səsini çıxaran kimi Novanes kirvə çəpərin o üzündən Qədiri səsləyirdi:
- Ara, a Qadir, orada nə oluf elə?…
Ya da birbaşa Alabaşa üz tuturdu:
- Nə oluf, ay Alabaş?
Alabaşın nişan verdiyi hər təzə adamı Hövaneslə Qədir kişi həmişə bir yerdə qarşılayıb, bir yerdə də yola salırdılar.

* * *

Səhərin çoxdan açılmasına baxmayaraq Alabaş hələ də yuvasındaydı, qalxıb harasa getməyə heç həvəsi yox idi. Onsuz da yuvasına qədər gəlib çıxan bu zəhlətökən iy kənddən qıraqda da hiss olunmağa başlamışdı. Ona görə də Alabaş öz yuvasından savayı heç yerdə rahatlq tapa bilmirdi. Bir gözü ilə mürgü döyən Alabaş o biri gözü ilə yuxulu-yuxulu ətrafı nəzərdən keçirirdi.
Alabaş Hövanes kirvəni həyətlərinə girən görəndə şadlığnıdan yerə – göyə sığmadı, hər cür qorxu – hürkünü yaddan çıxarıb, özünü Hövanes kirvəyə yetirdi.
Elə bil Hövanes kirvə Alabaşı birinci dəfəydi ki, görürdü. Alabaşın çiçəyinin çırtlamasına baxmayaraq, Hovanes kirvə Alabaşı qarşısında hoppanıb-düşən görəndə əməlli-başlı çaşdı, bir xeyli pərtlik içərisində nə edəcəyini bilmədi, yenə də ancaq Alabaşın eşidə biləcyi bir səslə mızıldandı:
- Ha, Alabaş, sən hala burdasan?…
Hovanes kirvədən səs çıxdığını eşidən Alabaş cavab olaraq zingildədi və birdən-birə Alabaşın yadına düşdü ki, adamlar köçüb gedəndən bəri bu cür zingildəməyib, az qala öz zingiltisini unudub. Elə bil Alabaşın zingiltisi də adamlara qoşulub çıxıb getmişdi. İndi Hövanes kirvənin həyətə qədəm basması ilə qayıdıb