gəlmişdi.
Hоvanes kirvə gəldiyi kimi qayıdıb getmək istəyirdi ki, həyətin o başından evin təzə sahibi onu səslədi. Hövanes kirvə bir gözü səsdə, bir gözü Alabaşda çar-naçar canını dişinə tutub səsə tərəf addımladı.

Təzə qonşusu Hovanes kirvəylə hal-əhval tutdu. Sonra onların hər ikisi Alabaşın sahibinin qurub düzəltdiyi talvarın altında oturdular. Alabaş da on-on beş addımlıqda şöngüyüb onların hərəkətlərinə göz qoymağa başladı.
Evin təzə sahibinin hər tərəfindən Alabaşı dəli eləyən o iy axıb tökülürdü. Bu Alabaş üçün təzə şey deyildi. Amma Alabaş uzaqdan o iyin Hövanes kirvəni də yumşaldıb, öz ağuşına aldığını görəndə içərisindən ulartıya bənzər qəribə bir çığırtı keçdi. Alabaş ağrıdı və bu ağrıdan yaxa qurtarmaq üçün quyruğunu ağzına alıb çeynəmk istədi və quyruğunu tutmaq üçün yerində fır-fır fırlanmağa başladı.
Evin təzə sahibi Alabaşa işarə ilə soruşdu:
- Sənin itindir?
Hövanes kirvə tutuldu, heç nə demədi, sualdan yayınmaq istədi.
Evin təzə sahibi bir də xəbər aldı.
- Sənin itindir? Amma səhərə qədər bizim həyətdən əl çəkmir…
Hovanes kirvə sualdan qaçmağın mümkün olmayacağını başa düşdü:
- Yox, mənim itim deyil.
- Bəs onda səni görəndə niyə belə atılıb düşür?
Hovanes kirvə sakitcə cavab verdi:
- Bu evin sahibinin itidir.
- Ara, de, daha türk itidir də… Müsəlman itidir… Bu itin bu kənddə qalması bizim hamımız üçün xatadır… – bunu deyib evin təzə sahibi əlinə yekə bir daş aldı və Alabaşa tərəf tulladı. Alabaş bu söhbətdən hələ baş açmamış üstünə gələn daşdan yayınmaq üçün qırağa sıçradı. Bu da evin təzə sahibinin gözündən yayınmadı:
- Gör, necə cəlddir?
Hirs-qığılıcım tökə-tökə Alabaşın içərisini dalayıb keçdi. Alabaş hiss elədi ki, ürəyi bulanır. İt olan məxluqun iydən ürəyinin bulanması bu dünyanın görünməmiş işlərindən biriydi. Alabaş quyruğunu tutub çeynəməklə bu iydən yaxa qurtarmağın daha mümkün olmayacağını anladı. Ürək bulanmasını canından çıxarmaq üçün yerindən götürüldü.

Kənddən necə çıxdığını