ı bilmədi. Bir də onda özünə gəldi ki, dağ, daş, ot, su, çığırlar dost-doğma bir havanın içərisindədir.
Ürəyi ağzına gəlirdi.
Ləhləyə-ləhləyə dayandı.
Yerə sinib başını qolları üstünə qoydu və gözlərini yumdu.
Haardansa arıların səsi gəlirdi.

* * *

Qabaqda Qədir kişi, arxasınca Sənəm arvad, Sənəm arvadın da arxasınca Alabaş gedirdi. Bakının tən ortasında, asfaltın üstündə bir yarım saat qol-boyun olandan sonra Alabaş birdən hiss etməyə başladı ki, haradansa, lap yaxından, kənddə qoyub gəldiyi o iy yenə burnuna gəlir.
- A kişi, bir dayan, ayaqlarım qırıldı. Burdan Yasamala payi-piyada gedəcəksən? Bu avtobuslardan birinə əl qaldır, bəlkə bizi götürdü.
Qədir kişi dayandı. Gözünün ucu ilə əvvəl arvadına, sonra Alabaşa baxdı.
- Bəs, Alabaş?
- Nə, Alabaş? – Alabaş Sənəm arvadın səsindən diksindi. Sənəm arvadın səsi qart idi. Bayaq gözünün yaşını sel eləyən adam elə bil heç bu deyildi.
- Nə Alabaş? Alabaşı da özünlə yataqxanaya aparmaq istəyirsən?
Qədir kişi anladı ki, bir az da keçsə, bu səsin sahibinin qarşısında duruş gətirə bilməyəcək. Ona görə də avtobuslardan birinə əl qaldırdı. Avtobus o dəqiqə dayandı. Qədir kişi əvvəl arvadına kömək edib avtobusa qaldırdı. Sonra özü qalxdı. Alabaşı da arxasınca səslədi:
- Gəl, Alabaş.
Avtobusda aləm bir-birinə dəydi.
- Bu nədi, a kişi? Özün bəs deyilsən, hələ iti də avtobusa mindirirsən?
Qədir kişi səsinə ağsaqallıq ahəngi verib, avtobusdukaları dilə tutmaq qərarına gəldi.
- Nolar, a bala, itdi də. Allahın iti. Siz avtobusa itnən heç minmirsiniz?
- Bizim itlərimz yüz dəfə həkim nəzarətindən keçir. Daha sənin itin kimi…
Kimsə ayağı ilə itələyib Alabaşın qabaq ayaqlarını avtobusun pilləkənindən üzdü. Qədir kişi sərnişinlərin Alabaşı avtobusa buraxmayacaqlarını anlayıb maşından düşdü.
Sənəm arvadın səsi avtobusu başına götürdü:
- A kişi, iti qoy qalsın. Min maşına…
Sürücü mübahisənin uzanacağını görüb məsələyə müdaxilə etmək qərarına gəldi.
- Ay xala, siz hara