gedirsiniz?
- Yasamala?…
- Ay xala, bu avtobus Yasamala getmir…
- Bəs hara gedir?
- Hon-konqa… Yasamala getmək üçün arxadakı avtobusa minmək lazımdır.
Sənəm arvad sürücünün sözünə inandı. Ayağını yerə basan kimi avtobusdakıların ağız-ağıza verib qəribə səslər çıxara-çıxara güldüklərini eşitdi və anladı ki, sürücü onu aldadıb. Səsi küçəni başına götürdü:
- Allah sənin əzizlərinin tifağını dağıtsın, ay Qədir,
necə ki dağıdıb. Allah sənin qardaşlarının ocağını söndürsün, necə ki söndürüb. Ay it oğlu it, sən özün itsən də… daha iti neynirsən?… Sən qarnına çörək tapırsan ki, iti də boğazına şərik edirsən?…
Qədir kişi yalvarmağa başladı:
- Ay arvad, bu itdi, adam deyil ha!… Özü öz başını birtəhər dolandıracaq.

Yox, doğrudan da haradansa o zəhlətökən iy əməlli-başlı gəlməyə başlamışdı. Alabaş diksindi. İy Sənəm arvaddan gəlirdi. Yox, təkcə Sənəm arvaddan yox, iy həm də Qədir kişidən gəlirdi.
Alabaşın ürəyi bulanmağa başlamışdı.

* * *

İt sürüsü bir-birinə qarışmışdı.
Hamı bir-birini dibib parçalayırdı. Küçük özünü kolluğa dürtüb titrəyə-titrəyə bu dəşhətli mənzərəyə tamaşa edirdi. Nə baş verdiyini heç cürə anlaya bilmirdi. Küçüyün anası, yekəpər qancıq, üstünə hücum çəkən itlərə divan tuturdu. Hər dəfə ağzını açıb, dişlərini itlərdən hansınınsa bədəninə pərçim edir, qanlı bir parça qoparmayınca altına aldığı itdən əl çəkmirdi.
Yekəpər qancığın özü də al-qan içində idi.
Küçüyü ürəkbulandıran bir iy boğmağa başlamışdı. O dünyaya gəldiyi gündən bu iyi heç bir vaxt, heç bir yerdə hiss etməmişdi. Və bu iy bir-birini didib parçalayan bütün itlərdən, daha çox isə anasından gəlirdi.
Ən nəhayət, it döyüşü başa çatdı.
Bir-birini didib parçalayan itlərdən hər biri bir tərəfə qaçdı. Meydanda küçüyün yekəpər anası qaldı. Qancıq dayandığı yerdə şöngüyüb qalib nəzərlərlə ətrafı nəzərdən keçirdi. Kolun içərisinə sığınıb gizlənmiş küçüyü gördü. Və ona sarı addımlamağa başladı…
Küçük anası ilə birlikdə ona yaxınlaşan o dəşhətli