Qoxu

- Alabaş?!…
Alabaş adını elə bil quyu dibindən eşitdi. Adından qabaq gəlib burnuna yetişən mərhəm qoxu yaddaşında nəyisə oyatdı. Və sonra adı gəlib Alabaşın qulağına çatdı. Alabaş dayandı. Səs gələn tərəfə boylandı. Üz-gözünü tük basmış qoca bir kişi, yanında başına qara kəlağayı örtmüş bir qadın yolun o biri üzündə dayanıb Alabaşa baxırdı.
- Alabaşdı, vallah, Alabaşdı…
Kişi yanındakı qadını yolun o biri üzündə dayanıb onlara sarı baxan itin Alabaş olduğuna inandırmaq istəyirdi.
Arvad inanmaq istəmirdi.- Ay Qədir, bəri gəl! Alabaş buralarda nə gəzir… İtdi də… İt itə oxşayar… İndi Allah bilir Alabaş hansı ermənin gülləsinə tuş gəldi.
Qadının səsi Alabaşa qırıq-qırıq çatırdı. Amma elə bu da, Alabaş burnuna dəyən o mərhəm qoxu kimi, bircə anın içərisində yorulub əldən düşmüş yaddaşında tufan qopartmağa bəs etdi.
Alabaş sahibi Qədir kişini nə vaxt tanıdı, necə tanıdı, bilmədi. Bir də özünü yolun bu biri üzündə, Qədir kişinin ayaqları altında gördü. Qədir kişi ilə Alabaş qol-boyun oldular. Küçənin tən ortasında bir oyun başladılar, gəl görəsən…
Sənəm arvad gözlərindən tökülən selin-suyun qabağını saxlaya bilmədi. Adamlar ayaq saxlayıb bu qəribə mənzərəyə heyrətlə tamaşa eləməyə başladılar.
- Sən bura necə gəlib çıxmısan, Alabaş?! Ay allahın heyvanı? Qorxmamısanmı minaya düşərsən?!… Erməni gülləsinə tuş gələrsən? Bu boyda yolu necə gəlmisən, Alabaş, Alabaş?…
Alabaş handan-hana Qədir kişidən əl çəkib Sənəm arvadın əlini, ayağını, ayağının altındakı torpağı, tozu duz kimi yalamağa başladı, asfalta üz qoyub, aşağıdan yuxarı üzünə baxa-baxa, zingildəyə-zingildəyə Sənəm arvadın başına dolanmağa başladı…

* * *
Qədir kişi evini-eşiyini, malını-mülkünü yekə maşına yükləyib Ağdama sarı yol başlayanda Alabaş o maşının arxasınca çox qaçdı, amma maşına yetişə bilmədi. Gözdən itəndən sonra da özünü maşına yetirmək ümidi ilə bir xeyli yol yordu. Ən nəhayət, taqətdən düşdü, şöngüyüb ləhləyə-ləhləyə maşın gedən yola uzun müddət