qardaşdan irəlidir, amma sən allah işini ehtiyatla, yerli-yerində gör, sonra get o lotuşkanın yanına.
Bir dəfə yayda – onda hələ bibisi qara əlbisələr deyil, al-əlvan donlar, mini yubkalar geyirdi, çadraya da bürünməzdi, yalnız arada gündən qorunmaq üçün sarı ipək yaylıq örtərdi, kip donunun altından ətlicə əndamı hiss olunar, əyilib pambıq kollarının dibini kətmənləyərkən sallanmış yumru döşləri donun açıq yaxasından bərq vurardı – nahardan sonra çölçülərin sərinlənmək üçün kölgəliklərə çəkildikləri vaxtda həmişə işçilərlə xoş rəftarda olan briqadir Namus tarlanın gözdən iraq bir yerində bibinin ətli əndamını qucaqlayıb kolların arasına yıxdı. Briqadir Namusun gündən qaralmış qalın zənci dodaqları incə boynuna toxunduqca bibi sudan tamarzı quru torpaqlar kimi onun bütün ağırlığını məsudluqla içinə çəkirdi. İri, qabarlı əllərin incə sızıltılı qırmızı cızıqlar açdığı şişmiş döşlərini zorla lifçikə yerləşdirib, baldırlarına yapışaraq dərisini qızartmış torpaq qırıntılarını təmizləyib üst başını tarazlayarkən yerə hopmuş qan izini torpaqlayan briqadirə bu haqda kimsəyə bir kəlmə də deməməsi üçün and içdirdi. Pambıq yığımı bitdikdən sonra hər şey unuduldu, onların bu görüşündən heç kəs xəbərdar olmasa da, həmən mövsümdən sonra bibiyə elçi gələn olmadı.
Qardaşı ilə gəlinləri Bakı-Ələt magistralında yol qəzasında öləndən sonra Azadı böyütmək işi onun üzərinə düşdü. Ali təhsili olmayan, əlindən heç bir iş gəlməyən cavan qadın üçün balaca yetim uşağı saxlayıb böyütmək hər dəfə qardaşoğlunu çimizdirərkən pambıqlıqdakı son və yeganə sevişməni xatırlamaq qədər çətin və acınacaqlı idi.
Bibi bir dəfə səhərə yaxın yuxudan təngnəfəs ayıldı. Həmən gecəni yatağında boğula-boğula xeyli ağladıqdan sonra yuxuya getmişdi. Bütün günü havalı kimi həyət-bacanı gəzdi, sandıqdan qəhvəyi naftalin iyi verən kəlağayını çıxarıb yaşmandı, qonşulara dedi ki, gecə yuxusuna ağ çalmalı nurani sifətli, saqqallı qoca girib – qurbanolduqlarımızdan imiş- deyib ki, sən də bizim