Təzə aldığı qara, donuzburun tufliləri çıxarıb taxta pilləkənin altına –dərnəyə qoydu, üzü bozarmış rus qaloşlarını götürüb geyindi, şalvarının balaqlarını coraba keçirib dikəldi. Bibisi artırmada dayanıb bəzi məsləhətlər verdikdən sonra əlindəki qara parçadan tikilmiş dördbucaq bir şeyi onun ovcuna basıb ərəbcə nəsə oxudu.
Belə işə gedərkən çox vaxt tufli geyməzdi. Tuflidə qaçmaq, hasarı hoppanmaq olmurdu. İndiki ayaqqabıları keyfiyyətli düzəltmirlər, hamısını Bakının rütubətli zirzəmilərində hazırlayıb üstünə xarici markaların etiketlərini yapışdıraraq göndərirlər aeroportun rastabazarlarına. Heç adamın inanmağı da gəlmir ki, “Bekkor”, “Jinjatao”, “Xwolker”, “Lettomios” məhşur ayaqqabı markaları ola bilər. Keçən ay aldığı “Arametto” ayaqqabını 3 dəfə pinəçiyə apardıqdan sonra isə yalnız toydan-toya, gəzməkdən-gəzməyə, özü də əlahiddə ehtiyatla geyinirdi. Ən rahatı rus qaloşlarıdır.
Həyətdən çıxarkən pələdin köhnə dəmir qapısı həmişəki kimi bərkdən cırıldadı.
Küçə qaranlıq və bomboş olsa da göydə saysız ulduzlar parıldayırdı, ay görünmürdü. Evlərdən gələn zəif lampa işıqları da qaranlıqda parça-parça olub yox olurdu. Ətraf bomboz idi. Bəzi axşamlar, o hələ yeməyini yeyib çayxanaya uşaqlarla laqqırtı vurmağa getməmişdən qabaq bibisi taxçadan qalın kitablardan birini götürüb vərəqləyər, ərəbcə anlaşılmaz cümlələr oxuyardı. Ramazan ayı ərəfəsində isə axşamçağıları rahat yerindən durğuzub çöldə aya baxmağa vadar edərdi. Bibi ay görünməmiş iftar açmazdı, deyirdi ki, indiki mollalara inam yoxdu, təqvimləri kefləri istəyən kimi necə gəldi tuturlar. Sonra elə həmən qalın kitablardan oxuyub davam edirdi ki, ayın müxtəlif formaları olur. Sən demə onun bir çox dəfə gördüyü ərəb qılıncı kimi əyri, top kimi yumru formaların hərəsinin öz adı var imiş. Müsəlmanlar ayın əsasında təqvim də düzəldiblərmiş. Onun isə nə ayın müxtəlif formalarının hərəsinin öz adının olmasından, nə də ay təqvimindən xəbəri yox idi, əslinə qalsa ay heç onun vecinə də deyildi. Vecinə olan isə