daha bu qızla görüşmək istəyi yox idi.
- Yox! – qız hirslə deyib, qapını açaraq içəri keçdi, arxaya belə baxmadan qapını çəkib bağladı.
Bir müddət də dayanıb gözlədi, heç nə başa düşə bilmirdi. Soyuducudan soyuq su götürüb içdi, qərara aldı ki, işlərini qaydaya salıb, ucqar bir yerə çıxıb getsin, paytaxtın səs-küyündən uzaqda heç olmaya beş-on gün dincəlsin. Əsəbləri qaydada deyildi, bu son hadisə isə onu büsbütün yordu, əldən saldı.
***
Bu hadisədən bir həftə keçmişdi, artıq işlərini qaydaya salmışdı, istirahətə yola düşmək üçün hazırlıq görürdü. İşdən qayıdıb evə gedəndə maşınını polislər saxladı, özünə gəlməyə imkan vermədən qollarını qandallayıb polis şöbəsinə apardılar. Onu burda dindirən müstəntiq dedi ki, Ağayeva Gülarə Çapar qızı bir həftə bundan əvvəl yoxa çıxıb. Onu son dəfə sənin maşınına minən görüblər, gedib və bir daha qayıtmayıb.
- Qayıdıb! – inamla dedi.
- Hara?
- Evlərinə. Mən onu gətirib qapılarının ağzında maşından düşürtmüşəm.
- Bəs sən onu hara aparmışdın?
- Qəbrstanlığa.
- Ora niyə? – müstəntiq inamsızlıqla səsləndi.
- Qəbrini göstərməyə.
- Göstərdinmi? – müstəntiq istehza ilə gülümsəyirdi.
- Göstərdim!
Başına gələnlərin hamısını, o cümlədən qızın ona dediklərini də müstəntiqə danışır, müstəntiq isə ona inamsızlıqla qulaq asırdı. Qızın hansı qəbirstanlıqda dəfn edildiyini öyrənib getdi və axşam təzədən onu yanına çağırdı. «Sən danışanda mən inanmamışdım, amma doğrudan da qəbrstanlıqda qızın qəbri var idi. Birinci dəfəydi hansısa manyakın zorlayıb öldürdüyü qızı belə təntənə ilə dəfn eləməsinin şahidi olurduq. Qəbri açdıq. Qızın meyiti ordaydı, ilkin ekspertiza təsdiq elədi ki, qız doğrudan da zorlanıb, sonra da boğularaq öldürülüb. Dostlarını da həbs elədik, bu qızı tanımadıqlarını, indiyə kimi haqqında belə eşitmədiklərini deyirlər, amma ortalıqda təkzib edilməz fakt var. Yeri gəlmişkən dostların bu qızdan əlavə də xeyli qızı aldadıb, yoldan çıxararaq öz kafelərinə aparıb, orda onları zorlayıb, sonra da