m olunuram, məni öldürmək istəyirlər. Yaxşısı həmən gün dəfnə getməmək idi, getməsəydim, qızın şəklini görməsəydim, ağılsızlıq eləyib qızı axtarmasaydım, indi burda deyildim, sən də tapşırmazdın ki, mənə nə lazım olsa versinlər.
Böyük qardaşı onunla görüşə gəldi, bağlaması var idi, bağlamanı verdi.
- Çörəyin arasında lezva var, – pıçıltı ilə dedi.
- Nə? – inamsızlıqla soruşdu.
- Lezva.
- Nəyimə lazımdı, olmaya boğazımı kəsməliyəm?
- Boğazını yox, ay qoyun, venanı!
- Niyə, nədən ötrü?
- Niyəsini bilmirsən?
- Bilmirəm! – səsi gəldikcə qışqırırdı.
Qardaşı nifrətlə başını yırğalayırdı, camaatın qızını zorlayırsan, öldürüb basdırırsan, amma niyəsini bilmirsən, hələ bir böyürürsən də. Bu maddə ilə türməyə düşəndə bilirsənmi neyləyəcəklər? Alçaldıb, işkəncə verə-verə öldürəcəklər. Orda yatanların anaları, bacıları, qızları çöldədi və sənin kimi manyakı əsla bağışlamazlar. Sağ olsun müstəntiq, bizi ikinci rüsvayçılıqan qurtardı. Qardaşına qulaq asır, başa düşürdü ki, taleyi artıq həll olunub, kimsənin ona köməyi dəyə bilməz. Yer üzündə onu qurtaracaq, xilas eləyəcək qüvvə yoxdu. Əslində qardaşı ağıllı təklif eləyirdi.
- Sənə bir şey lazım olacaq? – qardaşı soruşdu.
- Hə, – dedi.
- Nə?
- Araq və yovşan.
- Gətirərəm, – qardaşı söz verdi.
- Qəbrstanlıq yovşanı olmasın,- arxadan qışqırdı, amma bilmədi, qardaşı onu eşitdi, ya