istəməsə də fikirlərini dostuyla bölüşməyə ehtiyac duydu.
- Bilirsən, orda, qəbrstanlıqda…
- Nə olub? – dostu sözünü axıra kimi deməyə imkan vermədi.
- Qız mənə gülümsəyirdi.
- Harda, qəbrstanlıqda?
- Dənizdə! – hirslə qışqırdı.
Dostu bir şey başa düşə bilməyib, başını yırğaladı, o isə qızğınlıqla inandırmağa çalışırdı. Orda, başdaşının üzərində cavan bir qız şəkli vardı, qız mənə gülümsəyirdi. Əvvəlcə inanmadım, elə bildim məni qara basır, şəkil gülümsəyə bilməzdi. Dəfələrlə baxdım, yanılmırdım, qız doğrudan da gülümsəyirdi. Hətta qəbirstanlıqdan çıxanda belə geri boylanıb baxdım, yanılmamışdım. Dostu inanmırdı, hamısı istidəndir, deyirdi, gün vurub səni.
Döndər maşını geri, dedi, gedib baxaq, görək mən deyəndir, ya yox? Öz gözlərimlə gördüyümü deyirəm, sənsə istidən dəm vurursan. Dostu qayıtmaq istəmirdi, məcbur elədi, geri qayıtdılar. Alov püskürən həmən meydanda maşını saxlayıb düşdülər, yerdən-göydən ələnən istidən başı hərləndi, istidə çox qalmamaq üçün iti addımlarla qəbirstanlığa getdilər, hələ uzaqdan yovşan qoxusu vurdu onu. Hər nəydisə bu gün yovşan qoxusuna dözə bilmirdi, həm də dözülməz istidə yovşan çox tünd qoxuyurdu.
Baş daşlarının arasından keçib onun dediyi qəbrə yaxınlaşdılar. Üzərində gözəl qızın şəkli əks olunmuş başdaşının qarşısında dayanmışdılar, qız gülümsəyib eləmirdi, baxışlarından kədər, ələm yağırdı.
- Gülümsəyir? – dostu istehza soruşdu.
- Yox, – istəməsə də təsdiq eləməli oldu.
- Mən deyəndi, səni qara basıb.
- İnan, gülümsəyirdi.
- İndiki kimi?
- Yaxşı, gedək, – mübahisə eləmək fikrində deyildi.
Geri qayıtdılar, qəbrstanlıq qapısından çıxanda geri boylandı, başında tükləri biz-biz durdu, qız yenə də ona gülümsəyirdi, ancaq bu acı gülüş idi, istehza, kinayə var idi bu solğun gülüşdə. Daha dostuna heç nə demədi, qorxdu deyə, bax, qız gülümsəyir, dostu da baxanda qız gülümsəyib eləməyə.
Evə qayıtdı, fikri-zikri qəbrstanlıqdaydı, mərmər baş daşının üzərində gülümsəyən qız varlığına hakim