m kəsilmişdi, ona rahatlıq vermirdi. Özünü tamam unutmuşdu, neylədiyinin fərqində deyildi, bircə anın içində hissiz, duyğusuz, etinasız adama çevrilmişdi. Yuxulu aləmdə yaşayırdı, solğun gülüşlə gülümsəyən qız gözləri önündən getmir, qarşısı alınmaz bir maraqla bu sirri açmaq istəyirdi. Başdaşı üzərindəki şəkil necə gülümsəyə bilərdi, həm də niyə ancaq ona gülümsəyirdi?
Açarı burub matoru söndürdü, başını qaldırıb ətrafa baxanda gözlərinə inanmadı, qəbrstanlıq qapısının qabağındakı günəşin yandırıb qarsadığı balaca meydançada dayanmışdı. Nə vaxt dostu düşmüş, özü sükan arxasına keçib maşını bura sürmüşdü, xəbəri olmamışdı. Maşından düşdü, getmək istəmirdi, ancaq iradəsinin əleyhinə olaraq ayaqları onu irəli aparırdı. Acı yovşan qoxusunu ciyərlərinə çəkərək bu istidə belə rütubət, yanıq qoxusu verən baş daşlarının arasından keçib qızın şəkli olan başdaşına yaxınlaşdı. Qız gülümsəyirdi, ancaq getdikcə bu gülüş daha kinayəli, istehzalı olurdu. Bir az aralıda qoca kişi cığırlarda bitmiş dəvətikanlarını, qanqalları bellə dibdən vurub bir yerə yığırdı. Səslədi, qoca dikəlib başını yuxarı qaldıranda, bura gəl deyə əliylə işarə elədi. Qoca bir söz demədən ona yaxınlaşdı, baxışlarında sual, maraq var idi. Başdaşını qocaya göstərib, üzərindəki şəklə baxmağı qocadan xahiş elədi.
- Baxdım, nə olub?
- Bir şey hiss eləmirsən?
- Yox, – qoca başını yırğaladı, – şəkildi də.
- Gülümsəyir, görmürsən? – səsini qaldırdı.
- Neyləyir?
- Gülür!
- Sən dəlixanaya ged, yerin oradı. Burda ölülər yox, dirilər də gülmürlər.
- Qoca sarsaq! – nifrətlə dedi.
- Necə dedin?!
Qoca hərləyib beli onun başına vurmaq istədi, vaxtında geri sıçramasaydı, bel başını iki yerə böləcəkdi. Qocanın əl çəkmək fikri yox idi, arxasınca düşmüşdü, hərləyir, fırlayır, bellə ona vurmaq istəyirdi, bel torpağa, daşa dəyir, cingildəyirdi. Bir təhər canını qurtara bildi, qaçıb küçəyə çıxcaq taksi saxladı, oturan kimi də sürücüyə sürməsini tapşırdı. Yalnız taksi yerindən tərpənib on-on