m tarixləri də yazılmışdı. «13/lV-1989, 18/lV-2007». Düşünmədən birbaşa qəbrstanlığ müdiriyyətinin yanına getdi, müdir yerində idi. Onu yaxşı qarşıladı, suallarına da həvəslə cavab verirdi. Müdir qızın dəfn gününü olduğu kimi xatırlayırdı, çünki qızı zorlayıb öldürmüşdülər, qohumları, qonşular hirsliymişlər, ata-anası isə özlərini öldürürmüşlər. Müdir bununla da kifayətlənmədi, qızın ünvanını da ona verdi, burda basdırılanların ünvanlarını da yazırmışlar.
Müdirin yanından çıxanda bir az da heyrətlənmişdi, demək, qız öz əcəliylə ölməyibmiş, zorlayıb, işkəncə ilə öldürmüşdülər. Elə isə faciəli taleyi olan bu qız şəkildən ona niyə gülümsəyirdi. Niyə məhz ona?
Maşına oturandan sonra matoru işə salıb, bir müddət fikirli halda oturdu. Hədsiz yorulmuşdu, başı ağrıyır, gicgahları zoqquldayırdı. Maşını yerindən tərpədib birbaşa müdirin verdiyi ünvanı axtarmağa getdi. Qız yaxınlaqdakı qəsəbədə olurmuş, ona görə də verilən ünvanı tapmaq çətin olmadı. Maşını xaki rəngli qoşa lay qapının ağzında saxlayıb düşdü. Qapının zəngini basanda həyəcandan əlləri titrəyirdi, yaxşı, atası, ya da anası çıxdı, nə deyəcəkdi? Deməyəcəkdilərmi sənə nə lazımdı? Olmaya onlara deyəcəkdi bəs üç ay bundan ölmüş qızınızın başdaşındakı şəkli mənə niyə gülümsəyir? Azından soruşacaqdılar ki, sənə nə lazımdı, nə istəyirsən, niyə gəlibsən?
Nəhayət qapı açıldı və başının tükləri biz-biz durdu. Qapını açan həmən qız idi, başdaşının üzərində şəkli olan, dizdən cins şalvar, nazik qırmızı parçadan kofta geymişdi, gur saçları çiyinlərinə səpələnmişdi.
- Gülarə? – heyrətlə soruşdu.
- Hə, – qız başı ilə təsdiq elədi.
- Ağayeva?
- Aha!
- Siz sağsız?
- Necə yəni? – qız qaşlarını çatdı.
- Ölübsüz axı!
- Başın xarabdı?
Qız dedi və onun nə deyəcəyini gözləmədən qapını çəkib bağladı. Qapının ağzındaca donub qalmışdı, özünü ələ ala bilmirdi. Nələr baş verirdi, bu yuxuydu, ya reallıqdı? Qızın qəbri qəbrstanlıqdaydı, ölmüşdü, özü də müdirin dediyinə görə faciəli surətdə, zorlayıb