öldürmüşdələr. Bu günsə qız özü qapını onun üzünə açdı. Maraq hər şeyə üstün gəldi, təzədən qapının düyməsini basdı, bu dəfə də qız açdı qapını, hirsliydi.
- Yenə nə lazımdı?
- Bağışlayın, inanmayacaqsız, amma qəbrstanlıqda sizin qəbriniz var. Yəni ordakı başdaşının üzərində öldüyünüz yazılıb. Ünvanınızı müdirdən alıb bura gəlmişəm.
- Nağıl danışırsan? – qız ona inanmırdı.
- İnanmırsan?
- Sən olsan inanarsan?
- İnanmaram, - etiraf elədi.
- Elə isə mən niyə inanmalıyam?
- Həqiqətdi, ona görə. İstəyirsən, gedək baxaq. Burdan on dəqiqəlik yoldu.
- Gedək, – heç gözləmədiyi halda qız razılıq verdi.
Qız onun maşınına əyləşdi, bu təklifi qəbul eləməyəcəyini gözləyirdi, qızın isə indiyə kimi tanımadığı, bilmədiyi birisinin maşınına fikirləşmədən minməsi onu çaşdırsa da, sevindirdi. Bəlkə elə qız öz qəbrinə baxandan sonra hər şey aydınlaşacaqdı. Hər halda qəbr sahibindən daha yaxşı bu sirrə aydınlıq gətirəcək birisini tapmaq olmazdı. Qəbrstanlığa kimi dinib danışmadılar, qız fikirli idi, pəncərədən çölə baxır, heç nə soruşmurdu.
Yalnız öz qəbrinin qarşısında qız canlandı, əvvəlcə gülürdü, ancaq yaxınlaşıb başdaşına baxandan sonra həyəcanlandı, nəsə demək istəyir, ancaq dili söz tutmurdu. Birdən dönüb ona baxdı və sapsarı saraldı, tir-tir əsirdi, gözləri alacalanmışdı.
- Sənə bir şeymi oldu? – qızın qolundan yapışmaq istədi.
- Yaxın gəlmə! – qız qışqırıb geri çəkildi.
- Nə olub axı?
- Qatil! Əclaf!
Qızın qolundan yapışdı, heç nə başa düşə bilmirdi, birdən-birə buna nə oldu? Niyə ona qatil deyirdi, qızın çiyinlərindən yapışıb silkələyir, ancaq qız özünə gələ bilmirdi, tora düşmüş quş kimi titrəyir, onun əlindən qurtarmaq istəyir, çapalayırdı. Qızı bir təhər dilə tutub maşına gətirdi, soyuducudan su şüşəsini götürüb üz-gözünə soyuq su çilədi. Qız özünə gəlsə də, dili söz tutmurdu, nəhayət özünü ələ alıb danışmağa başladı. «Mən başdaşına, sonra da sənə baxan kimi hər şeyi xatırladım. Yağışlı bir axşam ad günündən çıxmışdım, küçənin