n işıqları sönmüşdü, avtobus da yox idi. Bir maşının gəldiyini görüb, taksi olduğunu zənn eləyərək əl elədim, maşın saxladı və mən də mindim. Həmən bu maşın idi, səndən başqa da iki nəfər var idi. Biri uzun, arıq, daz, o birisi də orta boylu idi, gözləri işıldayırdı. Düşmək istədim, qolumdan yapışıb qoymadız, qışqırmayım deyə ağzımı tutduz. Sən deyirdin, buraxaq getsin, orda bəs qədər qız var, dostların isə razılaşmırdılar, nə danışırsan, birinci dəfədi belə gözəl qız görürük. Öz xoşuyla minib, zorla mindirməmişik ki? Nə qədər çalışdım, çapaladımsa, onların əlindən qurtara bilmədim, məni bir kafeyə gətirib, orda növbə ilə zorladız».
Lənət şeytana, qız doğrudan da dostlarını görübmüş kimi danışırdı, dediyi əlamətlər eynən dostlarına uyğun gəlirdi. Onun təkidi ilə qız yenidən danışmağa başladı. Uzun dedi ki, bunu belə buraxmaq olmaz, yerimizi-yurdumuzu bildi, bizi tanıdı, gedib satacaq. Öldürməkdən başqa çərəmiz yoxdu. Orta boylu oğlanla sən məni boğub öldürdüz. Uzun sənə dedi ki, basdırmaq qaldı sənin boynunda, aparıb xarabalıq bir yerdə basdırarsan.
Sən bunları yuxuda görübsən, qızı inandırmağa cəhd eləyirdi, yaxşı, biz səni zorlayıb öldürmüşüksə, sən necə sağsalamat ola bilərsən? Olmaya öləndən sonra dirildin? Ölmüşdünsə, bizim danışdıqlarımızı necə eşidirdin? Amma bu qəbir məsələsi məni də çaşdırır, ölməyinə ölməyibsən, bəs bu qəbir kimindi? Kim səninlə belə zarafat eləmək fikrinə düşüb? Nəyə görə başdaşının üzərindəki şəklin mənə gülümsəyirdi? Bu suallara cavab tapmaq istəyirdim, tapa bilmədim, kələf bir az da dolaşdı. Bir qədər özünə gələn qız da çaşıb qalmışdı, sağsalamatdısa, demək, kimsə onu öldürməmişdi, bayaq danışdıqlarını da yuxuda görmüşdü. Yuxuda niyə məhz onları görməsi, həm də olduğu kimi, qızın özünə də qəribə gəlirdi.
Gedək səni aparım evinizdə qoyum, qıza dedi, unudaq bütün bunları. Bu dolaşıq işlərdən onsuz da bir şey başa düşmədim.
Qızı qapılarının qabağında düşürtdü.
- Yenə görüşəkmi? – qızdan soruşdu, əslində isə ürəyində bir