Bir gün düz səhra kimi sonsuz bir yolda Dost və Sevgi irəliləyirdilər.Hara getdiklərini bilmirlər, lakin bir bir-biriləri ilə mübahisə edirdilər.Sevgi ürəyindən gələn hər sözü Dost-a deyirdi.Çox danışdı axirda dostun qəlbinə toxundu.Sonuncu sözü ise belə oldu.

Sevgi:Mən iki insanin bir-birilərinə yaxin olmağa kömək edirəm.



Dost: Elə vaxt olur ki,mən də sən elədiklərini edirəm.



Sevgi: Iki insan arasında əgər bir sevgi varsa, o zaman sən nəyə gərəksən ?



Dost: Sən şərait yaratdığın göz yaşlarını silmək üçün.



Sevgi: Basha düşmədim necə yəni?



Dost:Sən yaxşı eliyirsən iki insan arasinda sevgi hekayəsin yaradırsan amma sənin arada yaratdığın sevgi hekayəsi arada elə qəddar olur ki,yəni iki insan məcbur qalıb bir-birilərindən ayrıldıqları zaman göz yaşı tökürlər mən də o zamanda işə yarıyıram ki, sevgi bitsə də onlar yenə dost qala bilərlər...

Bu söhbətdən Sevgi kədərlənir və ikisi mehribancasına yola davam edirlər....