Fatimə binti Əsəd nəql edir: “O zaman ki, İmam Əli (ə) dünyaya gəlir, Peyğəmbərin (s) 30 yaşı var idi. Əlini (ə) çox sevərdi. Peyğəmbər (s) mənə buyurmuşdu ki, Əlinin (ə) beşiyini yatağının yanına qoyam və o, hamıdan çox Əlinin (ə) tərbiyəsində səy göstərirdi. ... Onu qucaqlayıb deyərdi: “Bu qardaş, mənim canişinim, yardım edənim, əmanətdarım və kürəkənim olacaqdır”. Peyğəmbər (s) Əlini (ə) özü ilə Məkkənin dağlarına və dərələrinə aparardı”.

İmam Əli (ə) evə gəlir və Peyğəmbər (s) və Həzrət Xədicə (s.ə) namaz qılırdılar. Dayanıb onların rüku və səcdəsinə tamaşa edir. Həzrət Peyğəmbər (s) Quran ayəsini tilavət edirdi. Onların namazı bitən zaman Əli (ə) nə etdiklərini soruşdu. Peyğəmbər (s) cavab verdi: “Biz məni peyğəmbərliyə məbus edən Allaha namaz qılırıq”. İmam Əlini (ə) İslam dininə dəvət edir.

İmam Əli (ə) İslam dinini qəbul edən zaman on yaşı var idi. O, Peyğəmbərlə (s) camaat namazı qılan ilk insan idi. Əfif Kəndi deyir: “Cahiliyyət dövründə paltar və ətir almaq üçün Məkkəyə getmişdim. Peyğəmbərin (s) əmisi Abbasla görüşdüm. Kəbəyə baxırdım, qəflətən gördüm ki, bir cavan gəldi və səmaya baxıb, üzü Kəbəyə namaz qılmağa başladı. Bir qədər keçəndən sonra bir yeniyetmə gəldi və onun sağ tərəfində dayandı. Sonra da o, ikisinin arxasında bir xanım dayandı. Abbasdan bunları soruşdum və dedi: “O cavan - Muhəmmədir (s). O, yeniyetmə əmisi oğlu Əlidir (ə) və o qadın da Xədicədir (s.ə), Muhəmmədin (s) həyat yoldaşıdır”. Əfif deyir: “Ey kaş, mən onların dördüncüsü olaydım”.
İmam Əli (ə) “Nəhcul-bəlağə”də yazır: “Allahım! Mən haqqa çatan ilk insanam və onu eşidib, qəbul etmişəm. Heç kim Muhəmməddən (s) başqa namazda məni qabaqlamamışdır”.

Həmçinin İmam Əli (ə) buyurur: “Besətdən qabaq Allahın Rəsulu (ə) Hirə dağına gedir və mən onu görürdüm. O zaman İslam evə gəlməmişdi. Peyğəmbərin (s) və Xədicənin (s.ə) evindən başqa və mən onların üçüncüsü idim”.
Bir gün İmam Əli (ə) yoxsul bir qadınla rastlaşır. Onun bir neçə yetim uşağı var idi və aclıqdan