ağlayırdılar. O qadın uşaqlarla oynayırdı ki, yatsınlar. Atəş yandırıb, üzərinə bir qab qoymuşdu və içərisinə də su tökmüşdü ki, uşaqlar yemək bişdiyini düşünsünlər.

Həzrət (ə) mənzilə getdi və bir qədər xurma, un, yağ, çörək və düyü götürüb çiyninə aldı və o qadının evinə yollandı. Qənbər xahiş etdi ki, bu yükü ona versin. Ancaq Həzrət (ə) razı olmadı. O qadının evinə çatan zaman icazə istəyib, içəri girdi. Bir qədər düyü və yağ götürüb, odun üzərində olan qazana atır və düyü bişəndən sonra uşaqlara yedizdirir və onları doyuzdurur. Sonra isə əllərini yerə qoyub, “biğ-biğ” deməyə başlayır və uşaqları güldürür. Sonra evdən xaric olur. Qənbər deyir: “Bu gün qəribə bir şeyi müşahidə etdim, siz əl və ayaqlarınızı yerə qoymuşdunuz. “Biğ-biğ” edirdiniz”. Buyurdu: “O zaman ki, evə daxil oldum, uşaqları ac və ağlar gördüm. İstədim ki, çıxan zaman onları gülər görəm”.

Bir uşaq evin damına qalxmışdı və anasının xəbəri yox idi. Damın yerə qədər olan məsafəsi 20 metr idi. Anası fəryad çəkirdi ki, indi uşağım düşüb, öləcəkdir. Uşaq da heç kimin sözünə qulaq asmırdı. Bir şey edə bilmirdilər. İmam Əli (ə) oradan keçirdi. Bu mənzərəni görüb, buyurdu: “Onunla eyni yaşda olan bir uşaq gətirin və yolun ortasına qoyun”. Bu işi gördülər. O ikisi oynamağa başladılar. Anası da yavaşca gedib, uşağı damdan götürdü.

Həbib ibni Əbi Sabit nəql edir: “Bir gün balı betul-mal adı ilə gətirmişdilər. İmam Əli (ə) buyrur ki, yetimləri gətirsinlər. Balı ehtiyacı olanların arasında bölüşdürür və özü balı yetimlərin ağzına qoyurdu. Bəziləri deyirdi: “Ey Əli! Bunu niyə edirsən?” Buyurdu: “İmam, yetimlərin atasıdır. Onların ağzına bal qoyub, dünyadan getmiş atalarının yerinə onlara sevgi göstərirəm”.

Bir gün İmam Əli (ə) evdə əyləşmişdi. Onun kiçik yaşlı iki övladı Abbas (ə) və Zeynəb (s.ə) biri sağ və o biri isə sol tərəfində əyləşdi. Əli (ə) Abbasa (ə) buyurdu: “De 1. Buyurdu: 1. Sonra dedi: De 2. Dedi: Mən həya edirəm ki, 1 dediyim dilimlə 2 deyim”. İmam (ə) Abbasın (ə) gözündən