illəllah (şəhadət verirəm Allahdan başqa Allah yoxdur), və əşhədu ənnə Əbi Rəsulillah (və şəhadət verirəm atam mənim peyğəmbərimdir), və əşhədu ənnəkə Əli vəsiyyən Rəsulillah (və şəhadət verirəm Əli (ə), sən Peyğəmbərin (s) vəsisi və davamçısısan)» Bu sözü dedi və zəhra (s.ə) başı Əlinin (ə) dizləri üstə dünyasını dəyişdi.Gecənin qaranlığı idi. Xanım Zəhra (s.ə) dünyadan köçdü. Heç kəs yox idi ki, Əlinin (ə) evinə gəlib ona baş sağlığı versin. Əli (ə) İmam Hüseyni (ə) göndərdi Salmanın evinə. Salman çox yaşlı idi və bu hadisələrdə Xanım Zəhranı (s.ə) müdafiə etdiyi üçün onu da küçədə döymüşdülər. O bu günlər evində xəstə yatırdı. Salman deyir ki, qapı döyüldü, açdım, gördüm Hüseyn (ə) dayanıb. Soruşdum bu gecə vaxtında niyə gəlmisən? Deyir mən bu sözü soruşanda Hüseyn (ə) əlini sinəsinə qoydu və «Əmi gəl gedək bizə, anam öldü, anam dünyadan getdi» dedi. Deyir mən tələsərək Əlinin (ə) evinə gəldim. Harada görünüb ki, cavan ana dünyasını dəyişsin, körpələri də onun qüsulu üçün su daşısınlar? Ana dünyadan köçəndə deyərlər uşaqları cənazədən uzaqlaşdırın. Deyir mən gördüm Əli (ə) Fatiməyə (s.ə) qüsul verməklə məşğuldur, Həsənlə (ə) Hüseyn (ə) də su daşıyırlar. Mən bilmədim Əlinin (ə) məzlumiyyətinə ağlayım, yoxsa Fatimənin (s.ə) müsibətinə?!


Əli (ə) uşaqlarına tapmışrmışdı ki, yavaş ağlayın ki, səsinizi eşidən olmasın. Deyir mən gördüm uşaqlar paltarlarının ətəyini ağızlarına qoymuşdular ki, ucadan ağlamasınlar. Əli (ə) tez-tez çıxıb uşaqlara yavaş ağlamağı tapşırırdı. Salman deyir ki, birdən Əlinin (ə) ucadan ağlamaq səsini eşitdim. Əsma Əliyə (ə) yaxınlaşıb Zəhranın (s.ə) müsibətinə ağladığını soruşduqda Əli (ə) dedi: «Yeri var idi ki, Zəhranın (s.ə) müsibətinə ağlayım. Amma mən onun bədənində bu göyərmiş yerləri