qıy-qışqırıq, dedi-qodu nəyə gərək? Çiyinlərində nə gəzdirirsən gəzdir, əcəldən qaça bilməyəcəksən. Qərəz, içimdə ağlayıb-ağlayıb qəfil ayıldım ki, Məmmədə evin ünvanını deməmişəm. Bayaqdan robot kimi danışıram onunla. İçimdə öz-özümdə höcətləşirəm, çölümdəsə avtomatik olaraq müsahibimlə söhbətləşirəm və söhbətin nədən getdiyini kəsdirmirəm, ip qırılıb, narahatam, çünki gəldiyimiz yer yaşadığım evdən çox uzaqdı.
- Ay Məmməd, – soruşuram çaşqın-çaşqın. – Hara aparırsan məni?
- Dinmə, dinmə, qadan adım, çatırıq, gedək bir yerə sakitcə dərdləşək. Gör neçə müddətdi görüşmürük, – Məmməd siqaret yandırdı, qanacaqsızlığından mənə təklif eləmədi, əşi, cəhənnəmə ki, onsuz da çəkən deyildim. – Allah adamıyam mən, bu gün-sabah sənin yanına gələcəkdim, özün çıxdın qarşıma, – siqaretdən dərin bir qüllab vurub səsini yavaşıtdı. – Nə gizlədim e, özgəsi-zad deyilsən ki, işim düşüb sənə… – qısaca ara verdi. – Gərək mənə kömək eləyəsən. Tələyə düşmüşəm.
Anladım ki, yaxamı asanlıqla qurtara bilməyəcəm. Həm də tələ məsələsi məni cəlb elədiyindən dinmədim. Nəyə razılaşdığımı ağdıma gətirməyib taleyin axarıyla üzürdüm. Yox, üzmürdüm, elə mən də axırdım. Üzməyə halım yoxdu. Lapdan bütün varlığımı laqeydlik, biganəlik bürümüşdü. Daha hara gəldi gedərdim. Bir şərtlə ki, axşam evə qayıdım. Axşamasa xeyli vardı.

***

Xudmani bir yerdə keçmişi xatırlaya-xatırlaya bir-birimizin sağlığına badə qaldırandan sonra süfrəyə çay dəstgahı gələndə mən ətrafa göz gəzdirdim. Nədənsə bütün stollar boş idi. Musiqiçilər də bekar-bekar əsnəyirdilər.
Gözü məndəydi, tez dilləndi.
- Oynamaq istəyirsən?
Gülümsünüb:
- Yox, – dedim. – Bizim atılıb-düşən vaxtımız ötüşüb… İndi səhərlər bir az əl-qol atıb idman eləyəndə ürəyim şıltaq-şıltaq barmağını silkələyir ki, bəsdi, ağır otur, batman gəl…
- Deyirəm allahın işinə bax, sabah yanına gələcəkdim, bu gün qarşıma çıxdın. Nə deyirlər buna sizin dildə?
Çiyinlərimi çəkdim:
- Bizim ayrı dilimiz var ki?
Alnını ovuşdurdu:
- Əşi yox e,