, telestudi… e… telepatiya… – tapıntısından sevindi. – Respublika psixiatrlarının dədəsi… Mənim dostum, əzizim, can-ciyərim… Hər şeyin təzəsi, dostun köhnəsi… Yaşa dolduqca annıyırsan ki, bəd ayaqda yenə köhnə dost verər sinəsini qabağa…
- Xeyir ola, sözlü adama oxşayırsan. İşdən-zaddan çıxardıb eləməyibəlr ki, səni?..
- Allah eləməsin, ağzını xeyirliyə aç…
- Onda mən heç nə qanmıram…
- Hardan qanacaqsan, heç nə danışmamışam axı… Sən səbrini bas, məni dinlə , sonra görək başımıza nə çarə qılırıq.
Mən diqqət kəsiləndə o, armudu stəkandakı çaydan bir qurtum alıb stəkanı nəlbəkiyə qoydu və xırıltılı, yanıqlı səslə:
- Tələyə düşmüşəm, – dedi. – Tələdəyəm….

***

- Əzizim, canım-gözüm səni deyib gəlmişəm, ancaq sən bacararsan, sən baş çıxara bilərsən bu həngamədən. Ona gbrə mənim iş yerimə gəlib əlimdən tutmalısan. Özü də mənim işçim kimi… Düzdü, sir-sifətdən tanınırsan, televiziya kanallarında tez-tez görünürsən. Amma kimdi buna fikir verən, kimin ağlına gələr? Hə, razısan, ya yox? – boşqabdakı qoz ləpəsini ağzına atdı. – Heç olmasa bir-iki saatlığa. Qoy o arvadı başımdan eləyim, sənin də xəcalətindən çıxaram…
- Hansı arvadı? Bir yerli-yataqlı danış görüm… Bəlkə sənin işinə-filana getməyə ehtiyac olmadı, məsləhətimi elə burdan verdim, – bəri başdan özümü sığortaladım. Toqqanın altını bərkidib sərin araqdan vurandan sonra çay, ləbləbi adama ləzzət eləyir, daha müsahibin kim olur-olsun, nə çərənləyir-çərənləsin kefini poza bilməz. Üstəlik içəridəki cənnət sərinliyi. Xarici kondinsionerlər səssiz-küysüz işləyirdi, cəhənnəm istisini bir andaca adamın canından çıxarıb xumarlandırırdı. Düzdü, xumarlanma işində arağın rolu kondisionerinkindən qat-qat çoxdu. Məcazi düşünəndə Məmmədin danışacaqlarını laylaya, yatağın başında deyilən həzin şerə, kövrək nəğməyə də bənzətmək mümkündü. Səsi xırıldasa da dəxli yoxdu, atalar demişkən: «Hər gözəlin bir eybi olar…» Əsas onun danışacaqlarından nə isə qavrayıb aradan çıxmaq üçün, canımı qurtarmaqdan ötrü bəhanə