tapmaqdı. Elə eləmək lazımdı ki, nə şiş yansın, nə kabab. Heç nədən tələbəlik dostunun könlünü qırmaq insafsızlıqdı. Belə gözəl süfrə açdıranın verdiyini zəqquma döndərmək olmaz. Həm də dağ-dağa rast gəlməz, adam-adamla rastlaşar. Çıxış yolunu ustalıqla tapmalıyam. Bundan sonra görüşmək qismətimizdirsə, gərək Məmməd mənə təşəkkür eləməyə söz tapmaya, böyür-başıma keçə, ömrünün axırınacan özünü mənə borclu saya. Hələliksə yeyib içdiyimizin əvəzini qaytaraq. Dinləyib görək qarşımızda özündənrazılıqla əyləşən paqonlu dostumuzun qarnının ağrısı nədi…

***

- … Stukaçlar xəbər verirdilər ki, nədəndi bilmirik, ancaq şair düz adama oxşamır, sini ötüşüb, saçları ağappaqdı, di gəl, gah sir-sifətində çırmaq yeri şırımlanır, gah gözünün altında fanar gömgöy göyərir, gah da başısarıqlı gəzir. Dərinə getməmişdim ki, cəhənnəmə, can onun, cəhənnəm tanrının, şair tayfasından xeyir gəlməz, balama dəyməsin, balasın istəmirəm. Amma sən saydığını say, gör fələk nə sayır. Günlərin birində oturmuşdum kabinetdə, söz vaxtına çəkər, elə bu vaxtlardı, axşamüstü… Zümzümə eləyirdim özümçün, köməkçi qapını döyüb girdi içəri ki, bəs bir şairə gəlib. Mən də papağımı başıma qoyub qalstukumun düyümünü düzəltdim ki, day burax gəlsin. Ürəyimdə də dedim Allah axırını xeyrə calasın. Demokratiya alış-verişi başlayannan qələm əhlləri yığıb məni boğaza. Amma yenə onlara hörmətim var. Tələbəlikdə şeir yazmağım yadındadı da…
Zarafata saldım:
- Məmməd Qəmgini kim tanımırdı ki?
Vecsiz-vecsiz əlini yellədi:
- Hayıf o günlərdən… Nə isə… Şairə girdi içəri. Baxdım ki, yaşlı arvaddı, lap özümü yığışdırıb köməkçini çağırdım kabinetə ki, bədəbəddə işlər şuluqlaşsa yanımda olsun. Şər geməsən xeyir gəlməz. Di gəl arvad iki ayağını dirədi bir başmağa ki, mən sözümü təklikdə deməliyəm. Özlüyümdə dedim yəqin pul-para istəyəcək, utanır, köməkçiyə işarə elədim çıxdı otaqdan. Mətləbə keçməmişdən başladım arvadın yerin-yurdun, kimliyin-nəçiliyin, kimlərdən olmağın öyrənməyə sakit-sakit. Özümü yaxın, doğma